تبعیض و توسعه ی سیاسی

  • توسط دکتر جلال جلالی زاده
  • ۱۱ ماه قبل
  • یادداشت
  • ۶۵ بازدید
  • ۰
n00141140 b - تبعیض و توسعه ی سیاسی


نویسنده: دکتر جلال جلالی زاده

همه ی ما در داخل مرزهای کشوری به نام ایران زندگی می کنیم، و نام هر ملت و قومی را یدک بکشیم فعلا به نام ایرانی شناخته می شویم، پس وقتی که در داخل این چارچوب زندگی می کنیم، در مورد مسائلی که اتفاقی افتد نمی توان بی تفاوت بود.

یکی از مقوله هایی که در چند سال اخیر در ادبیات سیاسی و اجتماعی مورد توجه فعالان این حوزه ها قرار گرفته است، توسعه ی سیاسی است که این توسعه ی سیاسی دارای الزامات و موانعی می باشد که لازم است به آن ها اشاره شود.

در جامعه ی ما خیلی از الفاظ بار معنایی خود را از دست داده و یا به نوعی دچار آمیختگی و مشتبه شدن شده اند.

در توسعه ی سیاسی چند نکته ی اساسی به چشم می خورد که عبارت است از مشارکت آگاهانه، برابری در حقوق و قانونمداری.

گاهی در هنگام انتخابات به جای آزادی انتخاب و آگاهی در انتخاب افراد چنان احساسات غلبه پیدا می کند و هیجانات فوران می نماید که گزینش عقلانی فراموش می شود و مردم بدون آگاهی از نیات و اهداف افراد در خدمت تامین منافع آنان قرار می گیرند. بنابراین توسعه ی سیاسی زمانی در جامعه ای اتفاق می افتد که هم در انتخاب نمودن و هم در انتخاب شدن افراد آزاد باشند و نیز انتخابشان آگاهانه باشد.

n00141140 b 300x188 - تبعیض و توسعه ی سیاسیمورد دوم که برابری در حقوق و از ویژگی های جامعه توسعه یافته است، یعنی اینکه هر انسانی به مثابه ی انسان بودن با دیگر افراد جامعه از حقوق برابر برخوردار باشد، هیچ شخصی به سبب انتساب به قوم, مذهب، جنس و صنفی از حقوق اساسی خود محروم نشود.

در جوامع توسعه نیافته فرد به سبب وابستگی به مذهب، قوم و صف خاصی از امتیازات خاصی برخوردار می شود و در مقابل فردی که در نقطه مقابل قرار دارد از برخی حقوق محروم می شود و به نوعی مشمول تبعیض قرار می گیرد.

بنابراین در چنین موقعیتی افراد از استعدادهای خود محروم و از امید به زندگی بی نصیب می شوند، یعنی تبعیض بر بخشی از جامعه حاکم می شود. همان چیزی که در قانون اساسی در بحث کاندیدای ریاست جمهوری اهل سنت و یا توسعه نیافتگی مناطق سنی نشین و به تبع آن عدم استفاده از اهل سنت در مناصب مختلف دیده می شود. هنگامی که بیش از یک چهارم ساکنان یک کشور از بروز و شکوفایی استعدادهایشان محروم می شوند یعنی در عین اعمال تبعیض دچار تحقیر می شوند که نمی توان با تحقیر فردی انتظار رشد و توسعه و یا همکاری و تعاون در حل مشکلات را داشت.

در بحث سوم که قانونمداری است، لازم است قانونی وضع گردد که مورد رضایت همه افراد جامعه باشد و همگان در مقابل قانون یکسان باشند و در زیر چتر قانون امنیت و آسایش از زندگی عادلانه برخوردار باشند و حقوق کسی در حوزه های مختلف پایمال نگردد..

پس می توانیم با بررسی سه ویژگی فوق تشخیص دهیم که جامعه ی ما توسعه یافته است یا خیر؟

اگر یک فرد اهل سنت توانست رئیس جمهور، وزیر، استاندار، رئیس دانشگاه، دادگستری و در شوراهای مختلف عضو شود و به نوعی مورد اطمینان قرار گیرد، می توان جامعه را توسعه یافته دانست و در غیر این صورت جز شعار و بازی با الفاظ نمی باشد؛ زیرا احساس تبعیض موجب ناامیدی و عدم علاقه به تلاش و خلاقیت نوآوری می شود و توسعه نیافتگی در زمینه های مختلف اقتصادی، اجتماعی، علمی و فرهنگی را موجب می شود.

بنابراین تبعیض عامل اصلی توسعه نیافتگی در همه ی ابعاد آن به ویژه سیاسی است و با نبودن ارکان توسعه ی سیاسی جامعه روی پیشرفت و کمال را نخواهد دید.


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

10 + هجده =