از زغال تا الماس؛ فشارها انسان‏ ساز است!

542347555 - از زغال تا الماس؛ فشارها انسان‏ ساز است!


نویسنده: محمد راتب نابلسی

ترجمه: محمد آزاد شافعی و عبدالباسط عیسی زاده

سخت‏ ترین عنصر تحت فشار زمین، الماس است. این ماده با چهار میلیون برابر فشار جوّی، فشرده شده است و فشار آن به مراتب بیشتر از فشار درونی زمین است. اخیرا گروهی از دانشمندان توانسته اند با حرارت ۲۰۰۰ درجه، زغال عادی را تا ۵۰۰۰ برابر فشار جو، متراکم کنند که به الماس صنعتی مشهور است.

نکته مهمی که در رابطه با فشار وجود دارد این است که دانشمندان علم پزشکی استفاده از داروهای مایع را بیش از داروهای جامد و متراکم می‏ پسندند. زیرا احتمال می‏ دهند که داروهای فشرده، تحت تاثیر فشار، برخی خواص خود را از دست بدهند.

حال به بیان حقیقتی می پردازیم که می توان نتیجه معنوی زیبایی از آن گرفت و آن این که الماس را به عنوان سخت ‏ترین ماده طبیعت، ۱۴۰ میلیون دلار، قیمت ‏گذاری کرده اند. حال اگر زغالی عادی را وزن همان مقدار الماس، تحت فشار بسیار بالا قرار دهیم، به الماس تبدیل می شود و ارزشی تقریبا برابر با الماس می یابد.

اگر شخصی به خداوند و پیامبرش ایمان داشته باشد و هدفی بزرگ، مقدس و خدایی را دنبال کند و مقصد حیاتش قرار دهد و سختی‏ ها و فشارهای مخالف آن را تحمل کند وی را از فردی عادی به انسانی حامل نور هدایت خدایی تبدیل می کند.

قطعه زغال سیاه‏رنگ بی ارزشی، تحت تأثیر فشار بالا به الماسی چنان ارزشمند تبدیل می شود که نمی ‏توان آن را قیمت‏ گذاری کرد.

کسالت و تنبلی، راحت‏ طلبی و پیروی بی‏چون و چرا از شهوات و لذات، هرگز سبب ایجاد ایمان، مردانگی، پیشرفت و برتری نخواهد شد؛ بلکه تحمل سختی‏ ها در راه خداست که انسان را به وجودی درخشنده و پر نور، بدل می‏ سازد.

این قضیه در نحوۀ ارتباط با خداوند نیز کاملا درست است. پیامبر اکرم زندگی لبریز از سختی و فشار را برگزید، هجرت کرد و انواع شکنجه‏ ها را تحمل نمود، اما هر بار به خداوند نزدیک ‏تر می شد. حقیقت همیشه این گونه بوده است که پس از تنگنا و سختی، وسعت و فراخی حاصل می‏ شود و پایان شبِ سیه، سپید است و پروردگار می فرماید: {عَسَى أَن تَکْرَهُواْ شَیْئاً وَهُوَ خَیْرٌ لَّکُمْ/ چه بسا چیزی را دوست نمی دارید و آن چیز برای شما نیک باشد} [بقره:۲۱۶]
…………..
منبع: شگفتی‏ های خداوند در جهان آفرینش؛ د. محمد راتب نابلسی، ترجمه محمد آزاد شافعی و عبدالباسط عیسی زاده، ص. ۱۰۳٫


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *