اخلاق و تربیت

انحطاط اخلاقی ما

نویسنده: عبدالغفور گردهانی

مهمترین مصیبتی به ما بعد از دوران رشد و توسعه  علمی و اخلاقی رسیده است فربهی فقه و لاغری اخلاق بوده است،در حالی که سهم تاکید قران و احادیث بر اخلاق ٩٣درصد و فقه٧  درصد بوده است.

از همین روست که می بینیم از جهت میراث جز چندین اثر مهم و برجسته از امام محمد غزالی اثرات درخور در موضوع اخلاق نمی یابیم،در صحنه عمل هم وضعیت اسفبار است.واعظان و داعیان آن قدر که با باید و نبایدهای فقهی مردم را درگیر کرده اند یک دهم به اصلاح اخلاقی جامعه که مهمترین ماموریت انبیاست توجه نداده اند.

نتیجه اش این شده که یک نمازگزار سعی می کند شروط قبلیه و بعدیه و حین انجام صلاه را به دقت به جا آورد و از هدف غایی آن که (تنهی عن الفحشاء و المنکر) است و مربوط به تزکیه است غافل و بلکه فرسنگها دور است.

در عبادات دیگر هم چنین است،گویی اینها فقط خودشان هدف هستند و فلسفه و چیستی اشان اصلا مهم نیست.

از این رو نماز می خوانند و فحش می دهند،روزه می گیرند و غیبت می کنند،حج می کنند و جدال و فسوق می کنند!

از این انحطاط بالاتر دیگر نیست.

آفت دیگرش فاصله گرفتن امروزی ها از دین است،آنها می گویند دینی که نتواند دنیای ما را اصلاح کند به چه درد می خورد.

من با آنها در این نظر موافقم ،اما درد را می دانم و به دردمندان سفارش می کنم به قول استاد غزالی مصری دین را از چنبره این قیل و قال ها برهانیم و به ساحل آرامش ایمان و اخلاق رهبری کنیم.

برچسب ها

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

1 + 19 =

دکمه بازگشت به بالا
بستن