مقالات

اﺯ ﺑﻬﺎﺭ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻳﻢ!

از بهار بیاموزیم!
با شنیدن واژه‌ی بهار اولین چیزی که در ذهن هر انسانی تداعی می‌گردد رویش و روییدن است. گویا در این فصل بر کالبد مرده‌ی زمین روح دوباره دمیده می‌شود و کوه و بیابان رنگ و جلایی تازه می‌یابند و درختان ثمره‌ی صبر و پایداری خود را از طبیعت می گیرند و سبز و با طراوت می شوند و یاد آور این کلام الهی می‌گردند که فرموده است: ‏ إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ یُسْراً ‏«‏ مسلّماً با سختی و دشواری ، آسایش و آسودگی است ».
از بهار صبر واستقامت را میآموزیم: چنانچه زمین با تحمل سختی‌ها و مرارت‌ها و درختان با از دست دادن برگ و زیبایی، و گیاهان با نیست شدن، بعد از چندصباحی جان دوباره می‌گیرند و هر درخت با به رخ کشیدن شکوفه و برگ و میوه و سایه اش، و گیاهان  با برگ‌های لطیف و شبنم بر دامن خود، به این حقیقت معنای بیشتری می‌بخشند که اگر صبر را پیشهی خود سازی قطعا روزی پیروز خواهی شد.
لذا برای یک انسان مسلمان زیبنده است تا با تحمل سختی‌ها و مشکلات بر ایمان خود بیفزاید و در برابر فرامین الهی چیزی جز کرنش و خضوع از خود به نمایش نگذارد.
از بهار بخشندگی و سخاوت را نیز میآموزیم: بهار در ایجاد شادابی و طراوت در اوج بخشندگی قرار دارد و باران خود را از کسی دریغ نمی‌کند بلکه بزرگواری‌اش پهنای همه‌ی دشت‌ها و بیابان‌ها و شوره‌زارها بالاخص دریاها و اقیانوس‌ها را در بر می‌گیرد و اقیانوس‌ها و دریاها را به دلیل اینکه آب زیادی دارند، از لطف خود نا امید نمی‌سازد؛ و یا نسیم بهاری اش تمام درهها و دشتها و کوه و بیابان را می‌پیماید و لطافت و نوازش مهربانانه خود را از احدی دریغ نمی‌کند.
چه زیباست که انسان مومن نیز با چنین  نگرشی به محیط و اجتماع خود بنگرد، به همه خوبی کند، تبعیض قائل نشود و به بهانه‌های واهی جمعی را از اطراف خود متفرق نسازد؛ اگر کسی برایش بدی کرد، به دیده‌ی اغماض با وی تعامل کند، بدی را با خوبی پاسخ دهد و چشم‌داشت تشکر و قدردانی از دیگران را نداشته باشد؛ خوبی کند و درگذرد و بهارگونه به راه خود ادامه دهد.
هم چنان از بهار توبه و بازگشت میآموزیم. با رسیدن فصل خزان و زمستان، زمین چهره درهم میکشد و سخت و زمخت میشود، گرمی و حرارت خود را از دست میدهد و با آمدن بهار، یخ‌ها ذوب میشود و گیاهان زیبا و رنگارنگ سر از زمین بیرون می‌آورند و گویا زمین حیاتی دیگر یافته است! همچون این، مسلمانی که مرتکب گناه و معصیت میشود نیز حالتی زمستانی دارد، گناه و نافرمانی قلبش را کدر و سخت میکند و به گونه دچار ناامیدی میشود؛ اما نسیم بهاری و انابت، به انسان تولدی دوباره میبخشد و نور و حرارت و شگوفایی در حیاتش پدیدار میگردد. چه زیباست با آموختن این درس از بهار ما نیز به خود آییم و این تازه بدنیا آمدن را در درون خود احساس کنیم.
از بهار بیاموزیم که به دیگران احساس آرامش و اطمینان خاطر هدیه کنیم: جذابیت و گیرایی بهار هر انسانی اعم از کوچک و بزرگ و زن و مرد را واله و شیدای خود می‌کند و از همین رو با رسیدن بهار و فصل سرسبزی همه دل به دشت و کوه می‌زنند تا از طراوت آن بهره ببرند.
شایسته است که انسان مومن نیز با اتخاذ افکار و اخلاق نیکو  چنان محیطی برای خود رقم بزند که باعث دلگرمی و احساس آرامش دیگران گردد و همه به سمت تمایل یابند و از حکمت و فرازنگی اش بهره جویند.
بیایید تا در این فصل نو با الهام از این بهار زیبا،‌ بهاری بیندیشیم، از انجمادها و سردی های زمستانی قومیت و تعصبهای زبانی و سمتی بپرهیزیم، از قهقرای سرد تکفیر و تفسیق دیگران به در آییم و از منجلاب متعفن فساد و فحشا و زذالت فاصله بگیریم تا محیطی بهاری با گلهای رنگارنگ و عطرهای دل آویز را در بر گیرد و حیات ما را صفا و جلایی دوباره بخشد.

ﻧﻮﺷﺘﻪ : ﻋﺒﺪاﻟﺨﺎﻟﻖ اﺣﺴﺎﻥ

عبدالخالق احسان

ستاد عبدالخالق احسان در سال 1364 هجری شمسی در قریه آبخدایی مربوط ولسوالی کشک کهنه ولایت هرات افغانستان در یک خانواده متدین و علم دوست چشم به جهان گشود. تحصیلات ابتدایی را در زادگاهش فرا گرفته و برای ادامه تحصیل شامل دارالعلوم فخرالمدارس - هرات گردیده و در سال 1383 از صنف دوازدهم دارالعلوم فارغ گردید. در سال 1384 شامل دانشکده شرعیات دانشگاه کابل شده و در سال 1387 با دریافت مدرک لیسانس فارغ گردید. سوابق تدریس: 8 سال معلم سابق لیسه خصوصی آینده سازان . معلم دارالعلوم خصوصی شاه ولی الله دهلوی. عضو هیئت تحریر ماهنامه معرفت، ارگان نشراتی جمعیت اصلاح افغانستان دفتر ساحوی هرات ( انجمن اخلاق و معرفت ) مترجم و نویسنده

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

چهار × یک =

دکمه بازگشت به بالا
بستن