شعر

در دام هجرت…

شاعر: عبدالناصر امینی

سبک بال مرغکی بودم

پرستوی دیار خود

چه زیبا لانه‌ای داشتم

نفس گرم وهمدمم محبوب

زلال، آب رودخانه‌ای داشتم

به شاخسار وطن پر می‌گشودم

نه قید و هرگز نه بندی

نسیم زندگانی بود وپرگشودن

خوشی وشادکامی چند صباحی نگذشت

غم آمد، ماتم آمد، آه وناله فزون گشت

به یک باره سیه گشت روزگاران

به آسمان وطن اهرمن سایه افکند

لباس آبی اش را به اسود بدل کرد

عقاب سرسختی دمار از مرغکان برآورد

بیابنگر تو این دیو سیه را

که با ما ویاران چه ها کرد

بیا حالا تو بنگر…

لانه ام ویرانه ای گشت

زمین میهنم از خون رنگین شد

جسدها سر به سر تعدادشان چندین شد

نفس محبوس گردید دل رنجور به تنگ آمد

مرا لحظه‌ای ماندن دشوار ترشد

سیه روز وسیه اقبال بودم

که تقدیرم به دام هجرت افتاد

مصائب آمد ومرا ترک وطن داد

وگرنه ملک دیگر دامن مادر نگردد

نیامرزد خدا آن مهتری را

که ذوق دل به او ترک وطن داد

به غربت هرگلستانی قفس بود

که بلبل جز به گلزار خود نیاسود

به هجرت مرا مرغان انصار بودند

به هردَم مرا غمخوار بودند

ولیکن عالم مرا به یک ارزن نیرزد

که بر بام وطن نگشایم بال وپرم را

برچسب ها
نمایش بیشتر

عبدالناصر امینی

• معاون اداری، فرهنگی و استاد دارالعلوم کابل. • از ولایت غور افغانستان. • متولد ۱۳۶۴هـ.ش. زاهدان (ایام هجرت). • حافظ قرآن کریم و فارغ التحصیل دارالعلوم زاهدان . • لیسانس شرعیات.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

همچنین ببینید

بستن
دکمه بازگشت به بالا
بستن