زندگی حضرت حسین بن علی (رضی الله عنه) برای ما مهم است یا شهادتش؟

حسین بن علی

حسین بن علی


زندگی حضرت حسین و شهادتش را عبرت های بساری است ، اما تا کنون در این آشفته بازار غلبه ی احساسات بر عقل گرائی کسی نمی پرسد که زندگی ایشان باید الگوی ما شود یا شهادتش؟ به نظر می رسد هردوجنبه به فراموشی سپرده شده است .در قرآن درباره ی کسانی که به خاطر خدا ونجات مظلومان کشته می شوند کلمه ی شهید را به کار نبرده است ،هرچند گفته به آنان مرده نگوئید اما شهیدان را پس از پیامبران وصدیقین ذکر می کند ..

شاید سخن از زندگی حسین گفتن سخت باشد ،چون ایشان هر گز بر خلاف مداحان برای تبلیغ دین پول وپاداشی از کسی نگرفت وبدین دلیل است که از بیان زندگی ایشان می هراسند ، اهمیت امام حسین آن است که در زندگی شهید وگواه بود چون در کودگی گل خوشبوی پیامبر (ص) ودر جوانی همراه وهم مسیر پدرش بودند.از رهبران بر جسته دینی واز ناحیه اجتماعی شریفترین انسان ها بود ،از نظر شرعی وفقهی پرهیزکارترین افراد وابن قیم اورا از فقهای صحابه به شمار می آورد.

همچنانکه گفته شد تحلیل خروج وقیام ایشان ضد یزید است زیرا او در ابتدا با تنازل برادرش از حکومت ناراضی بود ولی تا آخر عمر معاویه به سبب بیعت با او اقدامی نکرد اما پس از وفات معاویه موضع او تغییر .واز بیعت بایزید خودداری نمود،تلاش معاویه برای موروثی کردن حکومت را مخالف با روش اسلام می دانست که حکومت بر اساس رأی وانتخاب آزادانه ی مردم است،

او بیعت بایزید را به دو دلیل جایز نمی دانست: چون یزید شخص عادلی نبود و از نظر سیاسی فاقد شرط شوری بود. امام حسین نحوه ی مبارزه با حاکم نالایق را به مسلمین نشان داد، او معتقد بود چون بنی امیه با رأی آزادانه ی مردم به قدرت نرسیده اند و با روش رسول خدا مخالفت کرده اند، این کار منکری است و تغییر آن واجب است و حضرت حسین معتقد بود امر به معروف و نهی از منکر واجب است و بزرگترین منکر حکومت استبدادی است وچون امام حسین به عنوان بزرگترین عالم اسلامی بیعت نکرده پس نسبت به تغییر این منکر سزاوارتراست واز این جهت برخود لازم دید که نسبت به اصلاح امور وانجام اصلاحات اقدام نماید.

امام حسین چون شاگرد مکتب رسول الله (ص)بود در مقابل حکومت استبدادی ومطلقه بنی امیه قیام کرد ودین خودرا نسبت به جامعه ی آن زمان ادا کرد..پس باید زندگی اورا باز گو کنیم ونه مرگ اورا هرچند حادثه ی کربلا تلخ ترین حوادث تاریخ است اما امام حسین در قید وبند دنیا نبوده که برای رفتن او به دنیای با شکوه تری نگران شویم .از مقام ومنزلت ایشان کا سته نشده تا ما متاسف شویم بلکه به درجه و مقام بالاتری رسیده اند و ابن کثیر اندوهگین شدن در شهادت او را واجب می داند، امام ابو حنیفه وشافعی او را شهید می دانند، امام احمد شهید نمودنش را بزرگترین گناه کبیره و به شدت از یزید متنفر بود و ابن تیمیه او را شهید و قاتلاننش را باغی و ستمکار می داند .

چونکه ایشان خسرو دین بوده اند /// وقت شادی شد چو بشکستند بند


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

مطالب تازه