دسته‌بندی نشده

صاحبان القلب الحی

(بخش سی ویکم):
در بخش قبلی در مورد صاحبان ️ ﴿️قلب المطمئن ﴾ و آثارِ تواضع،  خشوع و خضوع در آنها حین عبادات و ادای نماز های شان صحبت کردیم.
و حال در مورد صاحبان قلب الحی صحبت میکنیم:
۸- ﴿صاحبان القلب الحی﴾:
و آن قلب زنده ای است که از شنیدن داستان های امت های گذشته که با گناه و طغیان هلاک شدند پند و اندرز می گیرد .
الله سبحانه و تعالی میفرماید:
إِنَّ فِی ذَٰلِکَ لَذِکْرَىٰ لِمَن کَانَ لَهُ قَلْبٌ أَوْ أَلْقَى السَّمْعَ وَهُوَ شَهِیدٌ (ق ۳۷)
در این تذکّری است برای آن کس که عقل دارد، یا گوش دل فرادهد در حالی که حاضر باشد!
قرآن کریم آنجا که قیامت را وصف می کند می فرماید:
«روزی که نه مال و نه فرزندان به حال کسی سود نمی بخشد»
زیرا مال و فرزندان زینت و کمال و مایه ی رونق همین زندگانی دنیا می باشند و بس.
آنچه در آن جهان برای بشر سودمند است و موجب سعادت وی است چیز دیگر است و آن قلب حی است.
قلب الهی، یعنی دلی که هیچ نوع بیماری از قبیل کینه و حسادت و سایر صفات مذموم نداشته باشد، دلی که منوّر باشد به نور معرفت الله سبحانه و تعالی، و در آن شکی و شرکی وجود نداشته باشد.
قلبی که گواهی دهد که «جهان را صاحبی باشد خدا نام»، دلی که حس کند لغو و عبث و بیهوده در جهان وجود ندارد و هیچ گونه نیکی در آن گم نمی شود و بی پاداش نمی ماند و هیچ ظلم و بدی فراموش نمی شود و بدون کیفر نمی ماند.
قلبی که احساس نماید اگر فرضاً تأخیری در انتقام هست ولی هرگز اصل انتقام محو و نابود نمی شود.
صاحبان قلب حی، زمانیکه برای ادای نماز، در مقابل خالق یکتای حی القیوم می ایستند، با خود میگویند که دنیا محدود است و آخرت نامحدود، دنیا محاط است و آخرت محیط، دنیا متغیر است و آخرت ثابت، دنیا کوچک است و آخرت بزرگ، دنیا محل تزاحم و تصادم و برخورد و اصطکاک است و آخرت وسیع و باز، دنیا تاریک است و آخرت روشن.
از این رو آنچه سرمایه ی حیات و زندگی دنیاست نمی تواند سرمایه ی حیات و زندگی آخرت هم واقع شود، زیرا چگونه ممکن است که مایه ی محدود برای نامحدود مفید باشد و ابزار و وسیله ی کوچک و محاط به کار چیزی که وسیع و بزرگ و محیط است بخورد.
ولی سرمایه های آخرت علاوه بر آنکه سرمایه ی آخرت است سرمایه ی زندگی دنیا هم هست، زیرا نامحدود شامل محدود نیز می باشد و محیط، محاط را دربردارد.
آدمی که از این جهان می میرد و به جهان دیگر منتقل می شود، از این امور که از مواد و عناصر این جهان تشکیل یافته اند جدا می شود و آنها را می گذارد و می رود، ولی قلبِ زنده، و صفات عالی انسانی مانند خداشناسی و محبت و انصاف و عدالت و راستی و درستی و ملکات فاضله علمی و عملی و اعمال صالحه که سرمایه های زندگی عالم آخرت می باشند موجب سعادت و خوشبختی انسان در همین زندگانی دنیا نیز می باشند.
چی زیبا قلبی است این قلب الحی! پاک، پاکیزه، منور و سرشار از اذکار الهی، قلبی که از هر نوع شرک خودش را پاک کرده است، و چنان نماز میخواند، گویا این آخرین نمازش است.
آیا انسان بدون آنکه قلبش از شک و شرک پاک بشود و به نور معرفت الهی منوّر گردد می تواند تا اعماق قلب و روحش خشنود و راضی باشد؟
آیا می تواند حوادث زندگی را که بالطبع بالا و پایین و پستی و بلندی و نشیب و فراز دارد، همه را با آغوش باز و گرمی و حرارت استقبال نماید؟
اینها دانسته اند که از قوانین و قواعد این جهان باید اطاعت کنند، اما این اطاعت با ملامت و سنگینی همراه است که در قلب خود هیچ گونه حرارت و شوقی ندارد و هیچ وقت احساس اینکه این قوانین مانند یوغی است به گردن آنها از آنها جدا نمی شود.
اما در اخلاق دینی یعنی اخلاقی که متکی به خداشناسی و اعتقاد به رب منان و یکتاست، این اطاعت سرد و غم انگیز جای خود را به استقبال و پذیرشی گرم که همه چیزِ زندگی را پر از لطف و شوق و صمیمیت و نشاط می سازد وا می گذارد.
صاحبان قلب حی، نسبت به افراد رعیت نرم و متواضع  اند، با چهره ی باز و گشاده با آنها روبرو میشوند، حتی در نگاه و توجه ی چشم، رعایت عدالت را میکنند.
صاحبِ قلب الحی، باتقوا و خداشناس است، هم بهره ی دنیای نقد و هم آخرت آینده را برده است.
صاحبان قب الحی، با اهل دنیا در سعادت دنیوی شرکت کرده اند، مسکنهای خوب را سکنی  کرده اند و مأکولات خوب را خورده اند و بعلاوه لذت زهد و مناعت و قناعت را چشیده اند، سپس با توشه ای کافی و سرمایه ای وافی به آن جهان منتقل می شوند و می دانند که فردای قیامت در جوار رحمت الهی می باشند و هرچه بخواهند و آرزو کنند در آنجا وجود دارد و هیچ گونه محرومیتی ندارند.
قلب حی، نیتِ پاک، و دل نورانی سعادت دنیا را به سعادت آخرت متصل می کند، آدمی را از دایره ی محدود خودبینی خارج می کند، خالص برای او تعالی می گردد، آن وقت است که از همین مال و جاه و ابزارهای دنیوی خانه ی آخرت می سازد.
در اخیر این بخش مضمون ﴿حضور دل، اعتدال در نماز، و انواع قلب ها﴾ دست های کوچک و خاکی مان را لرزان و تضرع کنان بدرگاه خالق مهربان بالا میکنیم و دعا میکنیم که:
بار الها! قلب های مان را منشرح ساز، و ما را از صاحبان قلب های حی گردان، ای صاحب قلب ها!
الله تعالی تک تکِ مان را حضور دل، اعتدال در نماز اعطأ کند، و ما را از صاحبان قلب الحی سازد.
آمین، یا رب العلمین!
عزیزان گرانقدر!
لطفاً این مضامین خیلی مهم و حیاتی را با تمام خانواده، اقارب، دوستان، و همکاران تان شریک سازید، و در رشد فکری، عقیدتی، ایمانی و وجدانی همنوع تان اقلاً یک امر خیری را، مایه ی حصولِ صدقات جاریه ی تان سازید.
جزاکم الله وخیراً!
نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

چهار × دو =

دکمه بازگشت به بالا
بستن