دسته‌بندی نشده

صاحبان القلب المریض

(بخش سی و دوم):
همانگونه که در بخش های قبلی گفته آمدیم، انسان مانند بسیارى از چیزهاى دیگر، کامل و غیرکامل دارد و بلکه معیوب و سالم دارد و انسان سالم هم دو قسم است: انسان سالم کامل و انسان سالم غیرکامل.
وقتی نقش دل در تأمین خوشبختی یا گرفتار شدن به تباهی حیاتی و حساس است نسبت به سلامت یا بیماری آن نمی توان بی تفاوت بود.
در بخش قبلی در مورد صاحبان ️ ﴿️قلب القلب الحی ﴾ و آثارِ تواضع،  خشوع و خضوع در آنها حین عبادات و ادای نماز های شان صحبت کردیم.
و حال در مورد صاحبان قلب المریض صحبت میکنیم:
۹- ﴿صاحبان القلب المریض﴾:
و آن قلبی است که دچار بیماری، شک و نفاق شده و مبتلا شده به فسق و فجور و شهوت های حرام است.
{ فَیَطْمَعَ الَّذِی فِی قَلْبِهِ مَرَضٌ }
آنانی که قلب بیمار و مریض دارند (طمع) میکنند.
قلب انسان هم می تواند کانون «نور الهی» باشد، هم «پایگاه شیطان»؛ هم روشن باشد، هم تاریک.
قلب مریض همان قلبی است که صاحبش را همیشه به دردسر می اندازد؛ رابطه اش را با دیگران مختل می سازد؛ نگاهش را به اشخاص حادثه ها و پدیده ها، نگاه غیرسالم می کند و تلاش های او را در مسیر بیراهه قرار می دهد.
در قلب المریض، شک و تردیدى که بر درک آدمى نسبت به آنچه مربوط به الله سبحانه و تعالى، قدرت  آیات اوست چیره می‌شود و نمی‌گذارد قلب با آن معارف که همان عقائد دینى است جوش بخورد و انسانی که مبتلاى به آن شک و تردید است، قلب او نسبت به الله سبحانه و تعالی، و آیاتش بسته است.
صاحبانِ قلبِ مریض کسانی‌اند که ایمان شان ضعیف است، همان‌هایى که دل‌های شان به پَر کاهى می‌ماند که هر لحظه دستخوش نسیم‌ها گشته، به این سو و آن سو کشیده می‌شود.
اینها وضو میگیرند، نماز هم میخوانند، ولی فراموش میکنند که در مقابل خالق یکتا ایستاده اند. اینجا الحمدلله رب العلمین میگویند، ولی در سر بغض، کینه وپلان های شومی را برای هم نوعش باقلب بیمار و مریضش طرح میکند.
اصولاً، الله سبحانه و تعالی در قرآن کریم، بیماری قلب را در حد و اندازه ی بیماری‌های جسمانى دانسته که به تدریج شدت می‌یابد و اگر به معالجه‌اش نپردازند مزمن می‌شود و در پایان کار، بیمار را به هلاکت می‌کشاند و شدت یافتنش به جهت ناپرهیزى کردن است و این‌که بیمارى را با چیزهایى که براى مریض ضرر دارد و طبع مریض را بیشتر تحریک می‌کند، بیشتر کند و این زیاد شدن بیماری به وسیله ی ارتکاب گناهان است که الله سبحانه و تعالى درباره‌اش فرموده:
«فِی قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزادَهُمُ اللَّهُ مَرَضاً».
در دل های ایشان مرض (بیماری) است، و او تعالی بر بیماری شان می افزاید.
سنت و قانون الهی چنین است:
همان‌طوری هرکس بیماری جسمی داشته باشد و در صدد مداوای خویش بر نیاید روز بروز بر شدت مرض او افزوده خواهد شد، در مورد انحرافات و بیماری‌های روحی و روانی نیز این قانون الهی صادق است و عدم علاج آن با توبه و برگشت، سبب عمیق‌تر شدن آن می‌شود؛ و چون این یک قانون و سنت الهی است از آن جهت به  الله سبحانه وتعالی نسبت داده شده است.
صاحبان قلب مریض با اختیار خود دستورات الهی را زیر پا میگذارند و در مسیر نفاق قرار می‌گیرند و خود را از لطف، مهربانی و هدایات الهی محروم می‌سازند.
براى دل‌ها، هیچ دردى دردناک‌تر از بیماری قلب نیست، الالخصوص که صاحبان قلب المریض خود شان را سالم  و دیگران را مریض، بیمار و گمراه قلمداد میکنند.
علایم و نشانه های قلب المریض بصورت عقده‌هاى روانى، در صفات پَست همچون حسد، کینه‌توزى، خویشتن بزرگ ­بینى، نومیدى، ریاست دوستى، و جدل به‌ناحق ظاهر میشود.
قلب مریض سراغِ این همه عقده ها، حسد ها و کینه ها می‌رود و دچار معصیت می‌شود؛ همواره دست به گریبان با آن است، تا آن‌که خویشتن بزرگ بینی، ریاست دوستی، و جدل به ناحق، بر او چیره شده و دل را زیر و رو می‌سازد.
سلامت و بیماری قلبی هر فرد در اختیار خود اوست این که قرآن فرموده است:
«در قلوب منافقین بیماری وجود دارد و خداوند بر مرض آنها می‌افزاید»،
مراد این است که آنان از اختیاری که الله سبحانه و تعالی به آنها عطا کرده بود تا مسیر هدایت را انتخاب کند سوء استفاده کردند و مسیر ضلالت را برگزیدند، خود را از نعمت هدایت محروم کردند.
سنت الهی چنین است که در همان مسیر نفاقی که خود انتخاب کرده‌اند روز بروز بیشتر سقوط کنند.
در مقابل قلب مریض، قلب سالم قرار دارد، یعنی این‌که قلب در جایی مستقر شود و قرار گیرد که خلقتش در همان‌جا بوده است.
به عبارت دیگر؛ عبارت است از این‌که قلب راه میانه را از دست ندهد و برگشت این حالت به خلوص قلب در توحید خالقِ سبحان و اعتماد کردن به او و بریدن از هر چیز دیگرى است که هواى نفس به سوى آن کشش دارد.

خلاصه اینکه عزیزان من!

قلب مریض از طاعت الله عزّ و جلّ حلاوت نیابد و به اندک رنجى که به وى رسد، بنالد، همانگونه که کسى را تن بیمار شود و از خوردن مزه نیابد و به اندک رنج که به وى رسد بنالد.
قلب یا سالم است و یاهم مریض و بیمار. اگر آن شد، راهی به سوی سعادت و خوشبختی پیش پای انسان می گشاید و اگر این بود، سرنوشت دوزخ را برای آدمی رقم می زند.
عزیزان گرانقدر!
لطفاً این مضامین خیلی مهم و حیاتی را با تمام خانواده، اقارب، دوستان، و همکاران تان شریک سازید، و در رشد فکری، عقیدتی، ایمانی و وجدانی همنوع تان اقلاً یک امر خیری را، مایه ی حصولِ صدقات جاریه ی تان سازید.
جزاکم الله وخیراً!
نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
بستن