غلغله هویت یا دغدغه توسعه؟!

کار


نویسنده: جلیل بهرامی نیا

دکتر فاروق القاسم زمین شناس عراقی الأصل تابع نروژ،در بخشی از مقاله اش به نام “به کار گیری عقل ها” ، جملات تأمل برانگیزی دارد:

در هر کشوری که ساکنانش سرشار کینه و نژادپرستی و منطقه گرایی و بیسوادی و جهل هستند،بحث از ثروت و ذخایر طبیعی بی معناست؛ نیجریه یکی از بزرگترین کشورهای برخوردار از منابع و ذخایر طبیعی و از اصلی ترین صادرکنندگان نفت است اما حال و روزش را بنگرید! علت اصلی هم این است که فرد در آنجا آکنده از کینه توزی های نژادی و حامل نگرش ستیزه جویی است!

برعکس،سنگاپور کشوری است که زمانی رئیس جمهورش بابت این که رئیس کشوری است که آب آشامیدنی ندارد،گریه می کرد و اشک می ریخت؛اما اکنون از لحاظ درآمد سرانه از ژاپن پیشی گرفته است!

در روزگار کنونی فقط کشورهای عقب مانده هستند که همچنان برای تأمین معیشت در جست و جوی منابع زیر زمینی اند؛اما در ممالک توسعه یافته،خود انسان سرمایه و منبع پیشرفت است.

شما که موبایل گالکسی یا آیفون می خرید،هیچ دقت کرده اید که این دستگاه به چه مقدار منابع طبیعی نیاز دارد؟! با یک ارزیابی ساده در خواهید یافت که حدود یک دلار، یعنی چند گرم آهن،یک تکه کوچک شیشه و اندکی پلاستیک نیاز دارد؛مع الوصف،آن را چند صد دلار یعنی بیش از دهها بشکه نفت و گاز ارزش دارد؛فقط بدین خاطر که حاوی ذخایر فکری و فناوری محصول عقل بشر است!!

آیا می دانید فرد واحدی مانند بیل گیتس در ثانیه،۲۲۶ دلار درآمد دارد؟!

یعنی مجموع دارایی و ذخایر احتیاطی  یمن و کشورهای حوزه خلیج (فارس) به پای درآمد یک شرکت فناوری کامپیوتر نمی رسد!

آیا می دانید ثروتمندان جهان،نه دارندگان میدان های نفتی و ذخایر طبیعی، بلکه صاحبان نرم افزارهای ساده موبایل شما هستند؟! می دانید سود یک سال شرکتی مانند سامسونگ،۳۲۷ میلیارد دلار است که برای گردآوری چنین مبلغی از فرآورده های محلی، یکصد سال زمان لازم داریم؟!

اکنون ای دوستان ساکن در شرق و غرب میهن عربی و ای اسیران توهم غنای مالی بی نیازکننده از تعقل و اندیشه ورزی،دست از این توهمات ویرانگر بردارید؛ زیرا با نگرش گوسفندی،دارندگی معنایی ندارد!

ژاپن، در جنگ جهانی دوم شکست خورد؛ اما در کمتر از ۵۰ سال به کمک علم و فناوری،شکستش را جبران کرد؛ این در حالی است که در میان ما هنوز هم خامان کندذهن، هنوز هم دغدغه و سؤالشان این است که از کدام مذهب  و قوم و قبیله هستید؟!


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *