اخلاق و تربیتفرهنگ و جامعه

غم مخور، خدا با ماست

نویسنده: عبدالحکیم سیدزاده

تو به خدای خود انداز کار و دل خوش دار

که رحم اگر نکند مدّعی، خدا بکند

کار خود گر به خدا بازگذاری حافظ

ای بسا عیش که با بخت خدا داده کنی

به جان دوست که غم پرده بر شما ندارد

گر اعتماد بر الطاف کار ساز کنید

از کودکان شادی بیاموزیم

به راستی آیا با خود فکر کرده‌ایم که چرا بچه‌ها در منزل پدر و مادر، دل‌شاد و خوشحال هستند؟ باز تعجب اینجاست که هیچ چیز از خود ندارند و در غم هیچ چیز از امور آینده زندگی نیستند؛ ولی با وجود آن در غایت سرور به سر می‌برند!  کودکان از آنجا خوش‌اند و غم ندارند که بر توانایی پدر و مادر در برآوردن نیازهای آنان یقین کامل دارند و می‌دانند که پدر و مادر آنان را دوست دارند و می‌پرورانند و با کمی گریه به دامان آنان توجه آنان را به خود معطوف می‌دارند و در فکر آینده‌ی آنان هستند و… از این جهت بچه‌ها غم فردا را نمی‌خورند.

حسن دیگر کودکان این است که محنت و رنج و اندوه گذشته را فراموش می‌کنند و فقط دنبال نیازهای زمان حاضرشان هستند.

مهم‌ترین رکن شادی

انسان‌ هم اگر بداند که پروردگاری دارد که او را بدون درخواست و سفارش آفریده است:

ما نبودیم و تقاضای ما نبود/∗/ لطف او ناگفته‌ی ما را شنود

و مهر او هفتاد برابر مهر مادر است و پیش از وجود او روزی و عمر او را برنامه‌ریزی نموده است و با دعا و زاریِ او به مشکلاتش رسیدگی می‌کند و تمام گنج‌ها به دست اوست و هر نوع غم و شادی از اوست و امن‌ترین و مطمئن‌ترین پشتوانه‌ای است که سعادت انسان را تضمین می‌کند، هرگز غم را به خود راه نمی‌دهد و به سان کودک خندان و شادمان می‌ماند.

درمانده‌ی دردیم ولی خرم و شادیم /∗/ ما را چه غم از درد چو محبوب طبیب است

با حسن ظن به الله شادمان شویم

خدای عَزَّ وَجَلَّ می فرماید: «أَنَا عِنْدَ ظَنَّ عَبْدِی بِی، إِنْ ظَنَّ خَیْرًا فَلَهُ، وَإِنْ ظَنَّ شَرًّا فَلَهُ»؛ من نزد گمانی هستم که بنده‌ام نسبت به من دارد، اگر نیک گمان کند، برای اوست، و اگر بد گمان کند، برای اوست.

نسبت به الله تعالی گمان نیک داشته باشیم که ما را دوست می‌دارد و با ما محبت دارد؛ انسان وقتی معتقد باشد آفریدگاری دارد  که مهر او هفتاد برابر مهر مادر است و از رگ گردن به او نزدیکتر است و همه چیز دنیا از آنِ اوست و هر چیزی طبق برنامه و مراد او پیش می‌رود، دیگر احساس حقارت و تنهایی و بی یاوری نمی‌کند. در این کره‌ی خاکی اگر دولتی کوچک که مهر و قدرت و امکانات او در مقابل الله هیچ است، از کسی حمایت کند، آن شخص بی حد احساس خوشی می‌کند، اگر ما هم با خدا باشیم خداوند از ما حمایت  و دفاع می‌کند؛ چنان که خود فرموده است: «مَنْ عَادَىٰ لِی وَلِیًّا فَقَدْ آذَنْتُهُ بِالْحَرْبِ وَمَا تَقَرَّبَ إِلَیَّ عَبْدِی بِشَیْءٍ أَحَبَّ إِلَیَّ مِمَّا افْتَرَضْتُ عَلَیْهِ وَمَا یَزَالُ عَبْدِی یَتَقَرَّبُ إِلَیَّ بِالنَّوَافِلِ حَتَّىٰ أُحِبَّهُ فَإِذَا أَحْبَبْتُهُ کُنْتُ سَمْعَهُ الَّذِی یَسْمَعُ بِهِ وَبَصَرَهُ الَّذِی یُبْصِرُ بِهِ وَیَدَهُ الَّتِی یَبْطِشُ بِهَا وَرِجْلَهُ الَّتِی یَمْشِی بِهَا وَإِنْ سَأَلَنِی لَأُعْطِیَنَّهُ وَلَئِنْ اسْتَعَاذَنِی لَأُعِیذَنَّهُ»؛ هر کس با دوست من دشمنی کند من با او اعلان جنگ دارم. محبوبترین چیزی که بنده با آن قرب مرا حاصل می‌کند، فرایض‌اند و همواره بنده‌ی من به وسیله‌ی نوافل به من نزدیک می‌شود تا آنکه او را دوست می‌دارم و زمانی که او را دوست داشتم، من گوش او می‌شوم که با آن می‌شنود و چشم او می‌شوم که با آن می‌بیند و دست او می‌شوم که با آن می‌گیرد و پای او می‌شوم که با آن می‌رود و اگر از من بخواهد، حتماً به او می‌دهم و اگر به من پناه بیاورد، او را پناه می‌دهم.

نیست مخفی در دل ما با کسی چون دشمنی /∗/ هر که با ما دشمن است با او خدا دشمن شود

قرآن بیان می‌دارد: ﴿أَلَا بِذِکْرِ اللّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ﴾ [رعد: ۲۸]؛ «آگاه باشید که به یاد خدا دل‌ها آرام می‌گیرد.»

خیال تست جان اندر تن من  /∗/ خیالت گر رود چون زنده مانم

یادِ حق آمد غذا این روح را /∗/ مرهم آمد این دلِ مجروح را

من که در بندگیش دلشادم /∗/ از غم هست و نیست آزادم

مرا با لطف رحمانی کجا غم بر جبین باشد  /∗/  که هر جا رو کنی آنجا نوایی دلنشین باشد

با ایمان به الله و عمل صالح استرس و غم از بین می‌رود

گر خدا داری ز غم آزاد شو /∗/ از خیال بیش و کم آزاد شو

اگر غم لشکر انگیزد که خون عاشقان ریزد /∗/ من و ساقی به هم سازیم و بنیادش براندازیم

6541654 300x154 300x154 - غم مخور، خدا با ماستخدای تعالىٰ می‌فرماید: ﴿فَمَنْ تَبِعَ هُدَایَ فَلَا خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَلَا هُمْ یَحْزَنُونَ﴾ [البقره: ۳۸، ۳۹]؛ «آنان که هدایتم را پیروى کنند، بر ایشان بیمى نیست و غمگین نخواهند شد.»

﴿إِنَّ الَّذِینَ آَمَنُوا وَالَّذِینَ هَادُوا وَالنَّصَارَىٰ وَالصَّابِئِینَ مَنْ آَمَنَ بِاللّهِ وَالْیَوْمِ الْآَخِرِ وَعَمِلَ صَالِحًا فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَلَا خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَلَا هُمْ یَحْزَنُونَ﴾ [البقره: ۶۲]؛ «در حقیقت کسانى که ایمان آورده و کسانى که یهودى شده‌‏اند و ترسایان و صابئان، هر کس به خدا و روز بازپسین ایمان داشت و کار شایسته کرد، پس اجرشان را پیش پروردگارشان خواهند داشت و نه بیمى بر آنان است و نه اندوهناک خواهند شد.»

﴿إِنَّ الَّذِینَ آَمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَأَقَامُوا الصَّلَاهَ وَآَتَوُا الزَّکَاهَ لَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَلَا خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَلَا هُمْ یَحْزَنُونَ﴾ [البقره: ۲۷۷]؛ «کسانى که ایمان آورده و کارهاى شایسته کرده و نماز را بر پا داشته و زکات داده‌‏اند، پاداش آنان نزد پروردگارشان براى آنان خواهد بود؛ و نه بیمى بر آنان است و نه اندوهگین مى‌‏شوند.»

﴿فَمَنْ آَمَنَ وَأَصْلَحَ فَلَا خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَلَا هُمْ یَحْزَنُونَ﴾ [الأنعام: ۴۸،۴۹]؛ «پس کسانى که ایمان آورند و نیکوکارى کنند، بیمى بر آنان نیست و اندوهگین نخواهند شد.»

﴿أَلَا إِنَّ أَوْلِیَاءَ اللّهِ لَا خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَلَا هُمْ یَحْزَنُونَ ∗ الَّذِینَ آَمَنُوا وَکَانُوا یَتَّقُونَ ∗ لَهُمُ الْبُشْرَىٰ فِی الْحَیَاهِ الدُّنْیَا وَفِی الْآَخِرَهِ لَا تَبْدِیلَ لِکَلِمَاتِ اللّهِ ذَلِکَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِیمُ﴾ [یونس: ۶۴-۶۲]؛ «آگاه باشید که بر دوستان خدا نه بیمى است و نه آنان اندوهگین مى‌‏شوند. همانان که ایمان آورده و پرهیزگارى ورزیده‌‏اند. در زندگى دنیا و در آخرت مژده براى آنان است. وعده‌هاى خدا را تبدیلى نیست؛ این همان کامیابى بزرگ است.»

قلب از لاتخف محکم شود

قوت ایمان حیات افزایدت /∗/ ورد «لَا خوفٌ علیهم» بایدت

چون کلیمی سوی فرعونی رود /∗/ قلب او از «لَا تخف» محکم شود

﴿لَا تَحْزَنْ إِنَّ اللّهَ مَعَنَا فَأَنْزَلَ اللّهُ سَکِینَتَهُ عَلَیْهِ وَأَیَّدَهُ بِجُنُودٍ لَمْ تَرَوْهَا وَجَعَلَ کَلِمَهَ الَّذِینَ کَفَرُوا السُّفْلَىٰ وَکَلِمَهُ اللّهِ هِیَ الْعُلْیَا وَاللّهُ عَزِیزٌ حَکِیمٌ﴾ [التوبه: ۴۰]؛ «اندوه مدار که خدا با ماست؛ پس خدا آرامش خود را بر او فرو فرستاد و او را با سپاهیانى که آنها را نمى‌‏دیدید تأیید کرد و کلمه‌ی کسانى را که کفر ورزیدند، پَست‌‏تر گردانید و کلمه‌ی خداست که برتر است و خدا شکست ‏ناپذیر حکیم است.»

ای که در زندان غم باشی اسیر /∗/ از نبی تعلیم «لَا تحزن» بگیر

این سبق «صدیق» را صدیق کرد /∗/ سر خوش از پیمانه‌ی تحقیق کرد

 

نمایش بیشتر

عبدالحکیم سیدزاده

مدرس مدرسه دینی عین العلوم گشت مدیر مجلس علمی عین العلوم گشت نویسنده مترجم محقق

نوشته های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

5 × یک =

دکمه بازگشت به بالا
بستن