مخاطرات جامعه ی محلی فقیر و طرح های کلان توسعه ملی در چابهار

  • توسط دکتر عبدالوهاب شهلي‌بر
  • ۷ ماه قبل
  • یادداشت
  • ۴۰۸ بازدید
  • ۰
65465456 - مخاطرات جامعه ی محلی فقیر و طرح های کلان توسعه ملی در چابهار


نویسنده: دکتر عبدالوهاب شهلی بر

صحبت های فرماندار چابهار، در سومین نشست هماهنگی مسئولان سازمان های مدیریت و برنامه ریزی استان های منطقه ۸ کشور، در بر دارنده هشداری جدی برای نظام برنامه ریزی توسعه در کشور است که نادیده گرفتن آن مخاطراتی جدی در بر خواهد داشت.

ایوب درویشی، به نقل از ندای زاهدان، دست بر مقوله ای جدی می گذارد که بارها توسط جامعه شناسان توسعه در کشور ذکر شده است; این که ” توسعه ملی بدون در نظر گرفتن توسعه جامعه محلی امکان پذیر نیست”.

از منظر مباحث توسعه این حرف بدین معناست که جامعه ی محلی فقیر و کم سواد بصورت طبیعی امکان بهره مندی از فرصت های طرح های کلان توسعه را ندارد، مگر اینکه بصورت هدفمند ابزارهای چنین بهره مندی فراهم شوند. از سوی دیگر، چنین طرح های کلانی در عمل عقیم مانده و نه تنها توسعه ای به ارمغان نمی آورند، بلکه با تشدید فقر و محرومیت و نیز شکاف طبقاتی، انواع و اقسام مسائل اجتماعی و سیاسی را بوجود می آورند.

ایشان در صحبت هایشان به بحرانی بودن مسئله ی آب، گسترش بی رویه حاشیه نشینی و پایین بودن سطح شاخص های آموزشی منطقه چابهار، که کمترین در مقیاس ملی و نیز استانی است، اشاره می کنند که روی هم فقر ساختاری جامعه محلی را می سازند و نمی شود این فقر را با شعاری هایی چون متعالی بودن مردم محلی، لاپوشانی کرد!

یکی دیگر از معضلاتی که در برنامه ریزی توسعه در کشور وجود دارد جزیره ای بودن طرح های توسعه و بلااستفاده ماندن آنهاست که قطعا طرح های کلان ملی که قرار است در آینده در چابهار ایجاد شوند، به آن مبتلا هستند. به عنوان مثال ایشان می گوید در حالی که ۳۰ میلیون متر مکعب آب در سد پیشین ذخیره است متاسفانه هیچ برنامه ای برای استفاده مناسب از آن اندیشیده نشده و مردم روستاهای پایین دست با توجه به وجود زمین های حاصلخیز از این نعمت که می تواند قطب میوه های گرمسیری در منطقه باشد و ایجاد اشتغال کند، بی بهره اند.

بنابراین، چه اطمینانی وجود دارد طرح های کلانی که در سیاست توسعه سواحل مکران مطرح اند و بالفرض اجرایی هم شوند، به جز منتفع نمودن پیمانکاران و نیز بهره مندی آنها از منابع عظیم بانکی و زمین ارزان دولتی، در عمل منجر به بهبود اقتصاد و اجتماع محلی و نیز ملی شوند?

البته با تجربه های درخشانی که در کشورهای جهان سوم در برنامه ریزی توسعه وجود دارد با اتخاذ سیاست های اجتماعی و نیز توانمند سازی جامعه محلی از طریق اعمال سیاست های جبرانی، می توان طرح های کلان توسعه را طوری تنظیم نمود که از منافع خلق شده هم جامعه محلی بهره مند شود و هم جامعه ملی. اما شواهد حکایت از آن دارند که نظام فعلی برنامه ریزی توسعه در کشور، به خصوص استان، به شدت فشل و بی بهره از توان کارشناسی لازم برای درک چنین ظرائفی است و معدود آدم های کاربلد و آگاهی هم که در ارگان های برنامه ریز وجود دارند متاسفانه صدای شان به جایی نمی رسد.

در آخر ضروری است که جامعه مدنی و رسانه ای بیمار استان به جای اینکه این همه دغدغه ی انتصابات را داشته باشد خودش را ارتقأ دهد و بیشتر از این به معضلات توسعه بپردازد.

پنج شنبه ۹۶/۸/۲۵

منبع: کانال زبان گویا


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

1 × یک =

مطالب تازه