مختصری از زندگانی امام ابو داوود (رحمه الله)   

ابوداود سجستانی


نام و نسب:

نام ایشان سلیمان، کنیه ایشان ابو داوود و نام پدرشان اشعث بن اسحاق بود. در سیستان واقع در هرات و سِند که اکنون جزء ولایت سیستان و بلوچستان ایران است زندگی می کردند. سیستان معرب سجستان است. امام ابو داوود به زادگاهشان سیستان نسبت داده می شدند و به ابو داوود سجستانی مشهور هستند.

تاریخ تولد و وفات:

ایشان در سال ۲۰۲ هـ ق. در منطقه سجستان چشم به جهان گشودند و بیشتر عمر خویش را در بغداد گذراندند، و در آنجا کتاب سنن ابو داوود را تالیف نمودند. به همین خاطر بیشتر راویان ایشان از بغداد هستند بعدها بنا به دلایلی در سال ۲۷۱ هـ ق. مجبور به ترک بغداد شدند و بقیه عمر خویش را در بصره سپری کردند. بصره در آن روزگار مرکز علوم و معارف اسلامی بود. ایشان در روز جمعه در سال ۲۷۵ هـ ق. در بصره زندگی را بدرود گفتند.  ( إکمال وفیات الأعیان ص ۱۳۸٫ )

اساتید و شیوخ :

امام ابو داوود برای فراگیری علم و دانش به مناطق مختلفی سفر کردند.که البته ذکر تمام اساتید ایشان مقدور نیست. خطیب تبریزی می گوید: (علم را از افراد بی شماری فرا گرفتند) ‹اکمال› . در بسیاری از شیوخ و اساتید با امام بخاری مشترک هستند. بزرگانی مانند امام احمد قعنبی ، ابوالولید طیالسی ، مسلم بن ابراهیم و یحیی بن معین از اساتید ایشان بودند.

شاگردان :

امام شاگردان زیادی داشتند. گاهی اوقات در محفل درس ایشان هزاران نفر شرکت می کردند. علامه ذهبی می گوید: برای امام ابو داوود مایه ی فخر و مباهات است که شخصیت هایی مانند ترمذی و امام نسایی از شاگردان ایشان هستند. ( تذکره ۲/ ۱۵۳ ).

امام ابو داوود از دیدگاه علما و مشایخ :

علما و مشایخ دوران امام ، به فضل و کمالات علمی ایشان اعتراف می کردند. امام ابراهیم حربی در مورد ایشان می گفت: حدیث برای امام ابو داوود مانند آهن برای حضرت داوود علیه السلام نرم بود. حاکم نیشابوری در مورد ایشان چنین می گفت: ابو داوود در زمان خویش بدون تردید امام حدیث بودند . ( مقدمه غایه المقصود ص ۲ )

امام ابو داوود برای تامین نیازهای دینی انسان ، از میان گنجینه احادیث ، تنها چهار حدیث را کافی می دانستند:

« إنما الأعمال بالنیات»: مدار تمام اعمال وابسته به نیت آدمی است.

«من حسن اسلام المرء ترکه ما لایعنیه»: از خوبی اسلام مسلمان این است که امور بیهوده را ترک کند .

«لایکون المؤمن مؤمناً حتی یرضی لأخیه مایرضی لنفسه»: کمال ایمان مومن این است که آنچه را برای خود می پسندد ، برای برادر مسلمانش نیز بپسندد.

«الحلال بیّن و الحرام بیّن و بینهما أمور مشتبهات الخ »: حلال و حرام معلوم و روشن هستند. در میان حلال و حرام بعضی امور مشکوک و مشتبه هستند و هرکس از امور مشکوک و مشتبه خود را نجات دهد، دین و آبروی خود را نجات داده است.

—————————————————————————————————————————

تهیه و تنظیم: عبدالکریم بدری


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

نه + سه =