نماز عید اهل سنت تهران

73737376 - نماز عید اهل سنت تهران


نویسنده: دکتر جلیل رحیمی جهان آبادی

جمعه۲۵خرداد ۹۷(عید سعید فطر)

دیشب سرانجام علما ، ماه را دیدند ، خدا خیرشان بدهد ، دیگر کشش نداشتیم و اصولا هرماه ۳۰ روز است که ۲۹ روزش روزه گرفتیم ، خدا قبول کند.

از ساعت چهار و نیم صبح و با دلهره دیر نشدن نماز بیدار شدم.
بعد ماه رمضان معده هم از خوردن چایی اول صبح تعجب می کند به هر حال چایی و چند لقمه صبحانه و حرکت…

خودم را به محل برگزاری نماز عید رساندم، چون مسیر شلوغ بود و احتمالا جای پارک هم نبود، از تاکسی استفاده کردم که راحت تر است، کروکی محل نماز را دوست عزیز جناب لقمان ستوده از جمعیت دعوت و اصلاح فرستاده بود: فلکه دوم صادقیه (آریاشهر) خیابان گلستان ….

به آنجا که رسیدم اولین تصویر خیل جمعیتی بود که در حرکت بودند، یک چهارراه را که رد کردم، صف نیروهای پلیس و تجمع و صف جمعیت به این وضعیت اضافه شد، دوستان دعوت و اصلاح تا من را دیدند به طرفم آمدند، در حال مرتب کردن صف‌ها بودند، پرسیدم: صف نماز است؟ گفتند: بله آقای دکتر، دوبار از صبح نماز خواندیم و الان این صف را ببین.

مسجد یا همان نماز خانه صادقیه، یک ساختمان قدیمی مسکونی در دو طبقه و یک حیاط بود که از سه طرف به خیابان راه داشت ، صف با پهنای کل پیاده رو و با تجمع وسیع، از جلو درب خروجی شروع می‌شد و دور تا دور ساختمان و خیابان‌های اطراف تا چهار راه بعد ی و از آنجا تا ورودی ادامه داشت، گروه‌های ده تا ۱۵نفره هم در اکثر خیابان‌های اطراف زیر سایه درختان بودند چون جایی برای صف ایستادن هم نبود، نیروهای انتظامی با خودرو و موتور و البته برادران لباس شخصی هم برای حفظ امنیت و حفاظت حضور داشتند.

دوستان هیات امنای مسجد اصرار داشتند از درب خروجی وارد ساختمان شوم و نماز بخوانم اما وقتی اصرارم را دیدند که می خواهم جمعیت و صف را بببینم و انتهای صف بروم، تسلیم شدند.

شروع کردم به رفتن به سمت انتهای صف، اکثرا جوان، از قومیت‌های مختلف و مناطق مختلف، این را می شد از محاوراتشان و رنگ پوستشان تشخیص داد.

به یاد صف‌های مهاجران جهان سومی پشت دیوار مرزهای اروپا و کمپ‌های آنان افتادم ، احساس شرمندگی و خجالت شدیدی داشتم، چرا این وضع در یک کشور اسلامی برای نماز خواندن هست، فکر نمی کنم در وسط دنیای کفر، در لندن و نیویورک و حتی پایتخت مسیحیت، شهر رم در ایتالیا، هم این قدر محدود سازی برای نماز خواندن مسلمانان باشد.

روز عید است چرا مردم نماز هم در تنگنا بخوانند؟

به شدت ناراحت و دلگیر شدم، ذهنم آشفته و درهم شد، این نحوه رفتار انسانی نیست اسلامی هم نیست.

چند قدم بیشتر نرفته بودم که چند جوان به طرفم امدند و روبوسی و احوال پرسی نمودند، بچه های پایین جام و کبودانی‌های مقیم تهران و چند مهمان هم ولایتی، هم آنها خوشحال بودند و رهایم نکردند، هم من خوشحالم شدم، همشهری دیدم آن هم کبودانی و پایین جامی، این افراد و این قوم نقش کلیدی در انتخابم به عنوان نماینده مجلس داشتند.

کل خیابان‌های اطراف را دور زدم ، انتهای صف رسیده بود به چند خیابان مجاور و دور زده بود و به درب خروجی می‌رسید، حدود ۲۰ تا ۲۵ هزار نفری می شدند.

درب خروجی نمازخانه، دکتر جلال جلالی زاده نماینده ادوار مجلس را دیدم. ایشان دوره ششم نماینده مردم سنندج در مجلس بود، دکترای الهیات دارد، پدر و برادرش در حمله ضد انقلاب در سال ۶۰ شهید شدند و خودش هم جانباز است، از چهره‌های شناخته شده اصلاح طلب در ایران و از رهبران جریان اصلاح طلبی در کردستان ایران، دبیر شورای هماهنگی اصلاح طلبان کرد، ریاست ستاد حسن روحانی در کردستان در دوازدهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری و تنها عضو شورای مرکزی اهل سنت جبهه مشارکت ایران اسلامی و حزب اتحاد ملت ایران اسلامی است.

انسانی‌ با ایمان، با حجب و حیا و خجالتی، اما در مواضع سیاسی شجاع و مردمی.

بعد‌از مجلس ششم هرگز تایید صلاحیت نشد و حتی یکبار به دلیل سخنرانی در اق قلا‌ در گرگان به نفع یک کاندیدای اصلاح طلب، به جرم تبلیغ علیه نظام محکوم به زندان شد.

سال‌هاست‌ کاک جلال را می شناسم و به پاکی و مردمی بودنش ایمان دارم، زمان مجلس ششم که من دانشجوی فوق لیسانس و کارمند ریاست جمهوری بودم، از طریق دکتر عثمان سالاری و مرحوم مهندس هاشم زهی نماینده مردم خاش که ایشان فردی بی بدیل، دلسوز و باایمان بود، با کاک جلال آشنا شدم، برای نسل ما که دردهای اهل سنت را از زبان جلالی زاده فقط می شنیدیم، ایشان همیشه یک قهرمان و اسطوره است همیشه در قلبمان جای دارد و رد صلاحیتش نکردیم، مثل هاشم زهی که هنوز منتظرم از سفر شمال برگردد و با لباس زیبای سفیدش او را در صحن مجلس ببینم …..

با دکتر جلالی زاده،از درب خروجی وارد نمازخانه شدیم و گوشه حیاط به صف نماز پیوستیم، امام مسجد روحانی شافعی با محاسن سفید و لباس یک ماموستا بود، همان مولوی ما هستند با لباس متفاوت.

نمازخانه صادقیه را بیشتر دوستان کرد شافعی و عضو یا هوادار جمعیت دعوت واصلاح اهل سنت اداره می کند. این جمعیت نسخه بومی شده اما مستقل اخوان المسلمین است که در استان و منطقه ما اگر اشتباه نکنم حاج قادر سرفرازی عضو فعلی شورای شهر تربت جام عضو شاخص و مسئول آن است و حاجی مصطفی اربابی پایه گذار و رهبر معنوی آن.

البته در مسجد صادقیه امام حنفی هم هست و فرقی ندارد هر دو مذهب با هم هستند.

امام مسجد توضیح داد که تعداد تکبیرات در نماز عید شافعی و حنفی فرق دارد، اما کسی توجه نکرد چون برای مردم فرقی نمی کند گفت: اگر برای سجده جا نبود، پشت نفر جلویی پیشانی بگذارید یا سرتان را خم کنید. ازدحام جمعیت بالا بود خطبه کوتاهی خواند و پنج دقیقه صحبت و نماز.

کاک جلال کنارم بود حین توضیحات و سخنرانی کوتاه امام، پرسیدم: این چه وضعی است؟

با چشمان غمزده لبخندی زد و گفت: والله چی بگم ….

راست می گفت؛ چی بگیم و به کی بگیم که افراطی وفتنه گر خطاب نشویم؟

درد را هم به مسولین بگویی خودت می‌شوی افراطی، راهکار هم نشان بدهی، می شوی حاشیه ساز و …..

می شد غم و اندوه را از چهره کاک جلال و چند جمله و گلایه هایش خواند.

یکی از دوستان همراه گفت: از مسولین بخواهید اگر اجازه ساخت مسجد و مصلی نمی‌دهند، یک مسجد به ما اجاره دهند خیلی مسجدها در تهران تقریبا خالی است مخصوصا روزهای جمعه.

هر حرفشان هزار حرف و گوشه و کنایه داشت و هر نگاهشان کلی گلایه، اما چه کنیم؟

امام مسجد از مسولین برای مجوز همین مکان هم تشکر کرد، از نیروهای انتظامی که پنج صبح آمده بودند و همسایگان که این شلوغی و ازدحام و سر و صدا را تحمل می کردند.

نماز را خواندیم و با فشار از لابلای جمعیت بیرون آمدیم، جلوی درب خروجی دکتر عبدالرحمن پیرانی را دیدم، دبیر کل جمعیت دعوت و اصلاح (اخوان المسلمین ایران).

چند روز قبل هم در افطاری رییس جمهور صحبت کرد و قبل آن هم بارها ایشان را دیده بودم و هم صحبت ایشان بودم اما نه مفصل و اختصاصی. فقط در حاشیه جلسات.

یک ماموستای نوگرا و اصلاح طلب دینی (عالم دینی و فارغ التحصیل حوزه) و دکترای حقوق، اگر اشتباه نکنم یک کرد کرمانشاهی از اهالی روانسر.

در کشور و منطقه شناخته شده است و جمعیت وسیعی از فعالان روشنفکر ومذهبی اهل سنت را با خود همراه نموده است.

با هم خوش و بشی کردیم و از جمعیت زیاد و مشکلاتش کمی گلایه داشت، اما سیل جمعیت ما را مجبور کرد از استاد پیرانی و دکتر جلالی زاده جدا شوم.

اما دوستان کبودانی رهایم نکردند تا درب منزل همراهیم نمودند.

حدود ظهر آقای لقمان ستوده از مسولین جمعیت دعوت و اصلاح با من تماس گرفت و گفت امروز هشت بار نماز عید خواندیم، تا جوابگوی جمعیت باشیم و در هر نماز حدود ۳ هزار نفر.

کجای دنیا، برای کمبود جا مجبورند ۸ بار نماز عید بخوانند؟ البته زن‌ها و بچه‌ها و الباقی مردم اگر بیایند، راحت حدود ۷۰ تا ۸۰ هزار نمازگزار اهل سنت در تهران هست.

عصر به تماشای فوتبال گذشت و روحیه ملی دردها را کاهش داد، فوتبال نعمتی است برای تقویت همگرایی ملی و فراموشی مشکلات، شب هم با شادی و هلهله مردم تهران برای پیروزی مقابل مراکش گذشت.

خدا کند همیشه شادی باشد همیشه اتحاد،همیشه همدلی، ولی خداییش از مراکش شانسی بردیم، خدا رحم کند بازی های بعدی را.
به تیم عربستان خیلی خندیدیم. خدا سرمان تلافی نکند خوب است.

عیدتان مبارک


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

پنج × دو =