دل نوشته

وادی غرقه سازی

هنر وادی اغراق است،صاحب هنر و فضای اطرافش را بسته به موقعیت و جو در خلسه ای غرق می کند.

مناسک و مراسم در ادیان مختلف چنین اند.دین ورزان با فاصله گرفتن هر چه بیشتر از تاریخ وقوع آن رخداد به داستان سرایی و گاه یاوه گویی روی می آورند که نیازمند ویرایش و پیرایش است.

کم کم احساسات بر جای عقلانیت می نشیند و دیگر اغراق به نهایت می رسد.

البته گاهی از دل این اغراق ها فضاهای جالبی پیش می آید و افق تازه ای به روی دیدگان می گشاید.

اگر این اغراق ها در حد احساسات لحظه ای بمانند و پس از آن عقلانیت بازگردد بسیار میمون و مبارک است اما تبدیل شدن احساسات به رفتار گاهی موجب خسارت می شود.

یکی از این وادی های خسران آور وادی محبت است که محب محبوب خود را چنان تقدیس می کند که او را از ماهیت وجودی خود خارج می کند و بر این اساس سربازی و جانبازی می کند.

مسلم است این روال موجب زحمت و دردسر بقیه خواهد شد.

بر این اساس روزآمدی عقلانیت در هر اتفاقی به تناسب احساسات مثمر ثمرات بهتری خواهد شد.

رعایت جنبه اعتدال در مناسک و مراسم موجب جذب بیشتر منسک ورزان خاموش خواهد شد.

یک سنی عاشق پیامبر غرق در احساسات خود را به غیر از حجرالاسود به هر جایی می مالد و یک شیعه محب حضرت حسین خاک بر سر می ریزد و فرق کودک مظلومی را با شمشیر می شکافد.

نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

همچنین ببینید

بستن
دکمه بازگشت به بالا
بستن
رفتن به نوارابزار