رسول الله صلی الله علیه وسلم

چرا محمد؟

آنگاه که دانای اسرار و نهانی‌ها و دارندۀ هستی، خداوند، محمد(ص) را برای رسالت و ابلاغ برنامۀ خود برگزید، اگر به خدا ایمان داریم، چگونه می‌توانیم در این باره بپرسیم یا در دل تصورهای باطلی بکنیم؟

پروردگار بزرگ ما که بر همه چیز آگاه و دانا است می‌فرماید:

« اللَّهُ أَعْلَمُ حَیْثُ یَجْعَلُ رِسَالَتَهُ »«أنعام/۱۲۴»

«خداوند بهتر می‌داند که رسالت خویش را به چه کسی حوالت می‌دارد.»

این دانستن به هیچ وجه مخصوص پیامبر اسلام(ص) نیست، بلکه در انتخاب سایر پیامبران نیز عمومیت دارد. خداوند می‌فرماید:

«‏وَلَقَدِ اخْتَرْنَاهُمْ عَلَى عِلْمٍ عَلَى الْعَالَمِینَ‏»«دخان/۳۲»

ما بنی اسرائیل را آگاهانه برگزیدیم و بر جهانیان برتری دادیم.

هیچ چیز اندکی در هستی وجود ندارد که خدواند از آن آگاه نباشد.

خداوند بزرگ با مشیت و حکمت خود، در میان بندگانش کسانی چون ابراهیم، موسی، عیسی، نوح و یونس و سایر پیامبران را برگزید و با محمد(ص) نبوت و رسالت خود را به پایان رساند و به ما امر فرمود:

« وَاتَّبِعُوهُ لَعَلَّکُمْ تَهْتَدُونَ»«اعراف/۱۵۸»

از او پیروی کنید تا هدایت یابید.

و چون محمد آخرین فرستاده خدا برای انسانها بود، خداوند از او و از تمامی امتش بیعت گرفت. می‌فرماید:

«‏وَإِذْ أَخَذَ اللَّهُ مِیثَاقَ النَّبِیِّینَ لَمَا آتَیْتُکُمْ مِنْ کِتَابٍ وَحِکْمَهٍ ثُمَّ جَاءَکُمْ رَسُولٌ مُصَدِّقٌ لِمَا مَعَکُمْ لَتُؤْمِنُنَّ بِهِ وَلَتَنْصُرُنَّهُ قَالَ أَأَقْرَرْتُمْ وَأَخَذْتُمْ عَلَى ذَلِکُمْ إِصْرِی قَالُوا أَقْرَرْنَا قَالَ فَاشْهَدُوا وَأَنَا مَعَکُمْ مِنَ الشَّاهِدِینَ‏»«آل عمران/۸۱»

«‏ ( به خاطر بیاورید ) هنگامی را که خداوند پیمان مؤکّد از ( یکایک ) پیغمبران ( و پیروان آنان ) گرفت که چون کتاب و فرزانگی به شما دهم و پس از آن پیغمبری آید و ( دعوت او موافق با دعوت شما بوده و ) آنچه را که با خود دارید تصدیق نماید ، باید بدو ایمان بیاورید و وی را یاری دهید .  ( و بدیشان ) گفت : آیا ( بدین موضوع ) اقرار دارید و پیمان مرا بر این کارتان پذیرفتید ؟ گفتند : اقرار داریم ( و فرمان را پذیرائیم . خداوند بدیشان ) گفت : پس ( برخی بر برخی از خود ) گواه باشید و من هم با شما از زمره‌ی گواهانم»

و این گونه خداوند به پرسش کسی که از او بپرسد، پاسخ می‌دهد که چرا خدا، محمد(ص) را برای رسالت و ابلاغ برنامۀ خود به مردم، انتخاب کرد و او را بر همۀ مردم به عنوان گواه و مژده رسان و بیم دهنده و دعوت کننده به سوی خدا، طبق فرمان او و به عنوان چراغ تابان پیامبر کرد.

وقتی خدا در میان بندگانش کسی را تعلیم یافته، هدایت شده و استوار برمی‌گزیند تا بیرق حق و نیکی و پاکی و آزادگی و عدالت را برافراشته کند، بدیهی است که برای چنین نقشی باید او را با تمام ویژگیها و برترین خصوصیات اخلاقی آماده سازد. کسی که محمد(ص) را بشناسد، چاره‌ای ندارد جز اینکه مدتی طولانی در محضر شناساترین فرد و مصاحب نزدیک او که در گفتار با محمد(ص) از صداقت فراوانی برخوردار بود بنشیند. او کسی جز حضرت علی ابن ابی طالب، پسرعمو و همسر دختر گرامیش نبود. به سخنان او که درباره پیامبر(ص) می‌زند، گوش فرا دهید:

«پیامبر همیشه خوشرو، آسان گیر و ملایم بود. او هرگز خشن، سنگ دل، پرخاشگر، عیبجو نبود. بخشنده‌ترین قلب را داشت. راستگوترین و نرمخوترین بود. نسبت به خانواده باکرامت‌ترین بود. کسی که برای اولین بار او را می‌دید، گرامیش می‌داشت. کسی که نسبت به او شناختی پیدا می‌کرد دوستدارش می‌شد. توصیف کنندۀ او معتقد است که قبل و بعد از او مانندش را ندیده است. بدی را با بدی پاسخ نمی‌داد، بلکه می‌بخشید. هیچ گاه در برابر ستمی که به او می‌شد، داد نمی‌ستاند؛ مگر اینکه به حریم الهی تعرضی صورت می‌گرفت، در این هنگام به شدت خشمگین می‌شد. همیشه در میان دو کار آسانتر را برمی‌گزید.

او خود لباسهایش را می‌دوخت. گوسفندش را می‌دوشید. به خودش می‌رسید. وقتی خشمگین می‌شد رویش را برمی‌گرداند و آنگاه شاد می‌شد، چشمش را فرو می‌خواباند. همیشه هوای یارانش را داشت. در راه حق هیچ کوتاهی نمی‌کرد و از آن نمی‌گذشت. برترین مردم نزد پیامبر کسی بود که خیرخواهی‌اش نسبت به مردم فراگیر باشد. و بزرگوارترین مردم نزد او غمخوارترین و یاریگرترین بود. وقتی نزد گروهی می‌رفت، در آخر مجلس می‌نشست و بدان کار نیز امر می‌فرمود. هم‌نشین او گمان نمی‌کرد که پیامبر کسی را بر او برتری داده است. اخلاق او به مردم، گشادگی می‌آموخت. او برای آنان چون پدری مهربان بود. آنان نیز در برابر او یکسان بودند. او از سه چیز خود را پاک کرده بود:

ستیزه‌گری، کبر و دخالت در کاری که به او مربوط نمی‌شد.»

این برخی از صفات پسندیدۀ محمد(ص) بود و برای او کافی است که خدای بزرگ سوگند بخورد و او را مورد خطاب قرار داده بگوید:

«‏وَإِنَّکَ لَعَلَى خُلُقٍ عَظِیمٍ‏»

این همان چیزی است که در گذشته مردم را بدان فرامی‌خواند و امروز و فردا نیز تا انجام روزگار همان را می‌خواهد.

او به چه چیزی مردم را دعوت می‌کرد؟ پرتوهای شخصیت و دعوت و دلسوزی او به چه کسی رسید؟

آری امروز، محمد(ص) مردم نادان و گمراه را به چه چیزی فرا می‌خواند؟

خواهیم دید و خواهیم دید. خواهیم شنید و خواهیم شنید. نیکی و خیر از آن کسانی است که پیش از چشم سر با بصیرت می‌نگرند و پیش از شنیدن با گوش با قلبشان می‌شنوند.

سپس خدای را می‌ستایند و شکر می‌کنند و از او می‌خواهند:

رَبَّنَا لَا تُزِغْ قُلُوبَنَا بَعْدَ إِذْ هَدَیْتَنَا وَهَبْ لَنَا مِنْ لَدُنْکَ رَحْمَهً إِنَّکَ أَنْتَ الْوَهَّابُ

منبع: رسول خدا -صلی الله علیه و سلم- : آخریت پیام دین به بشریت / تألیف: خالد محمد خالد / ترجمه: جمال احمدی / انتشارات: آراس

نمایش بیشتر

مدیر سایت

پورتال اسلامی تبیین

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
بستن