یادداشت

چهارمین نشست گروه “+ جی هفت” و بحث تکراری مبارزه با فساد در افغانستان!

احمدضیاء رحیمزی

اواخر هفتهِ گذشته چهارمین نشست وزرای خارجه گروه “+ هفت”در کابل به شکلی تدویر یافت که بیش از نیم جاده‌های شهر کوچک کابل، برای حفظ امنیت این نشست، مسدود گردیده بودند و هزاران تن از شهروندان این شهر برای رفتن از یک ساحه به ساحه دیگر و حتی مریض داران عاجز از دسترسی به طبیب، با صدها مشکل مواجه گردیده، عده‌ی هم از رفتن به اماکن مورد نظر صرف نظر کردند.

به هر صورت، در این نشست که با اشتراک نماینده گان بیست کشور جنگ زده در کابل دایر گردید، کشورهای شرکت کننده در مورد چالش‌ها، مبارزه با فقر و بحران در کشور‌های جنگ زده با هم تبادل نظر نمودند.

گروه “+ هفت” که در سال ۲۰۱۰ میلادی از سوی ۷ کشور بحران ‌زده به شمول افغانستان در تیمور شرقی تأسیس شد، حالا بیست کشور بحران زده و در حال جنگ عضویت این نهاد را دارند.

افغانستان به حیث یک کشور جنگ زده و درگیر در بحران‌های مختلفی اعم از اقتصادی، سیاسی و امنیتی با عضویت در این گروه می‌تواند با استفاده و شریک ساختن تجارب خود، نفعی از این سازمان و نهاد بردارد، ولی با تأسف باید گفت که افغانستان با عقب گذاشتن چهار دهه مسلسل جنگ و خون ریزی ، هنوز هم به اعتراف رئیس جمهور این کشور (در خلال صحبت‌هایش در چهارمین نشست این گروه) هنوز هم درگیر فساد است و هنوز هم نتوانسته با همه همکاری‌های مسلسل جامعه جهانی در تأمین امنیت و ثبات کشور کار در خور توجهی انجام دهد.

از همه بدتر این‌که رئیس جمهور در مراسم چهارمین نشست این گروه به مثابه یک اعتراف شکست آمیز گفت: برخی مقام‌های حکومت به شمول مقام‌ها در بخش‌های امنیتی آغشته به فساد اند و معافیت از مجازات باعث گسترش این پدیده و دوری مردم از حکومت شده است.

هم‌چنان یکی از رسانه‌های خارجی در گزارش خود از مراسم افتتاحی این نشست نوشته است که رئیس جمهور اشرف غنی گفته است که با کمک‌هایی که در سال‌های گذشته با افغانستان صورت گرفته، پروژه‌هایی ایجاد گردید اما نهادهای دولتی و جامعۀ مدنی بیشترین هزینه را برای مشاوران خارجی مصرف کرده‌اند که معاش زیاد گرفتند و پول را با خود دوباره بردند و هیچ ظرفیتی باقی نگذاشتند.

این اظهارات رئیس جمهور اشرف غنی در مورد ازدیاد مصارف مشاورین خارجی درست همان شکایتی است که قبل از این طی تقریباً یک دهه اخیر سران دولتی از جمله حامد کرزی رئیس جمهور پیشین مطرح نموده و چنانچه دیده می‌شود، هیچ‌گونه راه حل منطقی و قابل قبول برای آن دریافت نگردیده است.

با این همه، هرچند تا دم تحریر این سطور مشخص نیست که آخرین فیصله نشست دو روزه نماینده‌گان بیست کشور بحران زده و فقیر جهان در کابل چه خواهد بود و کدامین نتایجی بر آن مرتب خواهد شد، اما بیم آن می‌رود که این نشست هم همچو ده‌ها نشست منطقوی و جهانی دیگر مصداق ضرب المثل معروف دری” نشستند و گفتند و رفتند” به جز راه بندان و ضیاع وقت برای مردم فقیر و جنگ زده پایتخت کشور، نتیجه دیگری نداشته باشد.

برچسب ها
نمایش بیشتر

احمدضیاء رحیمزی

رییس انجمن نویسندگان افغانستان

نوشته های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

19 + 15 =

همچنین ببینید

بستن
دکمه بازگشت به بالا
بستن