دین و دعوت

کمی مسلمان باشیم!

نویسنده: کتایون محمودی

جامعه ی اهل سنت، در کنار پراکندگی جغرافیایی و خطوط و مرزبندی های دور و نزدیک ؛ اما طیفی یکدل نیستند و البته یک زبان هم نیستند!

همدلی و همزبانی را من ، تنها در خطه ی شرق دیدم ، که مردم رهبرشان ( مولانا عبدالحمید) را چون نگینی بر انگشتر منطقه ، در بر گرفته بودند و ایشان ، حلقه ی وصل همه ی  آنهاست.

همایش بزرگ « ختم بخاری» که هرسال شاهدش هستیم ، امسال نیز چنان با شگوه و هیمنه برگزار شد که ناخود آگاه قلب ها را به آن آستان ، پرواز می داد.

این در سایه ی تعامل و وحدتی است که آن مردم با هم دارند.

شاید آن سرزمین سخت و آن مردم صبور خوب می دانند که خشونت طبیعت و قهر مسئولین ، هردو می تواند تهدیدشان کند، ولی همدلی با محبوبشان می تواند پناهگاهشان شود از طوفان های شن ، که طبیعت راهی می کند و طوفان های بی مهری که از جانب پایتخت وزان است.

وقتی از دل کویر ، به زاهدان می رسی؛ ناگهان بهشتی می یابی که تمام خستگی راه را از خاطرت می برد.

یاد جمله ای افتادم که نمی دانم گوینده اش کیست و می گوید: هرجا دوست باشد؛ « بهشت» آنجاست!

ودرست هم گفته، وقتی مایه ی تسکین و دفع تهدید ، میانشان و کنارشان زندگی می کند؛ « زاهدان» بهشت می شود.

این مقدمه را آوردم تا به نکته ی دردآوری برسم که حتی قلم از نوشتنش، ملول می شود و آن چند دستگی و گسیختگی میان کردهاست و همیشه هم از آن ضربه خورده اند!

شاید سخت باشد اگر بگویم: ما قدر دانایان را چنانی که باید نمی دانیم ، قدر آنانی که جانشان را فدا کردند تا آسیبی به ما نرسد .

دایم علیه همدیگر و تخریب هم مشغولیم و نمی دانیم کی می خواهیم بفهمیم که دشمن ، شاد از آشوب ماست!

کاش می فهمیدیم سرمایه ها را بر باد ندهیم و قدرشان را بدانیم، آن چنانی که شرق، مولانا را در میان گرفته و مولانا ، آنان را…….

چرا از درس های تاریخ عبرت نمی گیریم که خود زنی ها و تهمت ها و افتراها …..آب به آسیاب دشمن ریختن است.

چرا انصاف را بر دار کرده و بی رحمانه و غیر منصفانه ، به ثقل ها حمله می بریم ؟

چرا از دشمن غافل شده و سرمایه ها را می کوبیم؟

کجای این کار به نفع وحدت ماست؟ جز کاشتن تخم کینه و نشر ادبیات قبیح ناسزا گفتن، عایدی دارد؟ دین ما، دین فحش گفتن و خائن نامیدن است؟
دشمن کیست؟

اسرائیل نیست که با تفرق میان ما، بی دردسر به حیاتش ادامه می دهد و از فاصله گرفتن های ما، به مقصودش ، نزدیک تر می شود؟

وقتی تکه تکه ، خاک مسلمانان تقدیم یهود شد و پرچم بدقواره اش در گوشه گوشه به اهتزاز در آمد، به هوش می آییم؟

خداوند بهشتی در غرب کشور به ما هدیه کرده که با اخلاق تهاجمی ، به جهنم تبدیلش کرده ایم.

دوزخی با زخم زبان های تیزمان ساخته ایم که آتشش، اول درون ملتهب خودمان را سوزانده است، مگر نه این که فحاش، اول خود زخمی ، نشتر خود ساخته است؟

با جریحه دارکردن قلب دیگر مسلمانان، آرامش سهمتان می شود؟

کمی از مردم شرق ، یکدلی و یکرنگی بیاموزیم…..

کمی مسلمان باشیم…../ دانشنامه اسلامی تبیین

* روزنامه نگار اهل سنت

نمایش بیشتر

کتایون محمودی

کتایون محمودی/ روزنامه‌ نگار و کارشناس ادبیات فارسی

نوشته های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

8 − سه =

دکمه بازگشت به بالا
بستن