تفسیر و علوم قرآن

گذری بر آیه ۴٠ سوره توبه

إِلَّا تَنْصُرُوهُ فَقَدْ نَصَرَهُ اللَّهُ إِذْ أَخْرَجَهُ الَّذِینَ کَفَرُوا ثَانِیَ اثْنَیْنِ إِذْ هُمَا فِی الْغَارِ إِذْ یَقُولُ لِصَاحِبِهِ لَا تَحْزَنْ إِنَّ اللَّهَ مَعَنَا ۖ فَأَنْزَلَ اللَّهُ سَکِینَتَهُ عَلَیْهِ وَأَیَّدَهُ بِجُنُودٍ لَمْ تَرَوْهَا وَجَعَلَ کَلِمَهَ الَّذِینَ کَفَرُوا السُّفْلَىٰ ۗ وَکَلِمَهُ اللَّهِ هِیَ الْعُلْیَا ۗ وَاللَّهُ عَزِیزٌ حَکِیمٌ

آیه دال بر یک واقعیت تاریخی است،هنگامی که کافران پیامبر خدا را از مکه بیرون کردند او به همراه ابوبکر صدیق به مدت ٣ روزدر غار ثور جای گرفتند،ابوبکر ترسید که گزند به پیامبر خدا برسد،پیامبر بدو گفت غم مخور که خدا با ماست،خداوند آرامش خود را بهره او کرد و با سپاهیانی از فرشتگان که بعدها در بدر و حنین هم رسول خدا را کمک کردند یاری داد.

این یک مثال از یاری خداست تا به مردم بگوید شما هم سپاهیان خدا باشید  و اگر شما او را یاری نکنید خداوند او را کمک می کند.

آیات قبل(٣٩)و بعد(۴١) تشویق به شرکت در جهاد است و از مومنان می خواهد که با مال و جان به یاری رسول خدا برخیزند زیرا زندگانی دنیا در مقابل آخرت بسیار کم است،اگر مومنان به یاری رسول خدا نشتابند و از جنگ بگریزند خداوند به آنها عذاب دردناکی می دهد.

سید قطب در فی ظلال می نویسد:

خداوند ضمن سرزنش واپس نشستگان از لشکریان و شرکت نکننده گان در جهاد در راه خدا و تهدیدشان به آنها یادآوری می کند که خداوند می تواند این کمک را بدون آنان به انجام برساند اما بهره آنان گناه واپس ماندن است.

نفاق باعث ترساندن از فقر و مرگ می شود در حالی که عقیده مومن به او می گوید این دو در دست خداست.

نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

3 − 3 =

دکمه بازگشت به بالا
بستن