ﺳﯿﻤﺎﯼ ﺍﻫﻞ ﺳﻨّﺖ ﺩﺭ ﻧﻮﺷﺘﺎﺭ ﺩﮐﺘﺮ ﻋﻠﯿﺮﺿﺎ ﺯﻫﯿﺮﯼ

  • توسط جلیل بهرامی نیا
  • ۱ سال قبل
  • یادداشت
  • ۲۹۵ بازدید
  • ۰
453245555 - ﺳﯿﻤﺎﯼ ﺍﻫﻞ ﺳﻨّﺖ ﺩﺭ ﻧﻮﺷﺘﺎﺭ ﺩﮐﺘﺮ ﻋﻠﯿﺮﺿﺎ ﺯﻫﯿﺮﯼ


ﭼﻨﺪﯼ ﭘﯿﺶ ﮐﺘﺎﺑﯽ ﺑﺎ ﻋﻨﻮﺍﻥ «ﺟﻤﻬﻮﺭﯼ ﺍﺳﻼﻣﯽ ﻭ مسألەی ﻫﻮﯾﺖ ﻣﻠﯽ» ﺑﻪ ﻗﻠﻢ ﺁﻗﺎﯼ ﻋﻠﯿﺮﺿﺎ ﺯﻫﯿﺮﯼ ﺭﺍ ﺗﻬﯿّﻪ ﮐﺮﺩﻡ؛ ﺁﻗﺎﯼ ﺯﻫﯿﺮﯼ ﺍﺯ ﺩﺍﻧﺶ‌ﺁﻣﻮﺧﺘﮕﺎﻥ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﺑﺎﻗﺮﺍﻟﻌﻠﻮﻡ ﻭ ﻓﻌﻼً ﻋﻀﻮ ﻫﯿﺄﺕ ﻋﻠﻤﯽ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ. ﺍﯾﺸﺎﻥ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ۳۰۴ ﺻﻔﺤﻪ ﻭ ﺩﺭ ﭘﻨﺞ ﻓﺼﻞ ﺗﺪﻭﯾﻦ ﮐﺮﺩەﺍﻧﺪ: ﮐﻠﯿﺎﺕ ﻭ ﺗﻤﻬﯿﺪﺍﺕ ﻧﻈﺮﯼ، ﺗﺒﺎﺭﺷﻨﺎﺳﯽ ﻫﻮﯾﺖ ﻣﻠﯽ ﺍﯾﺮﺍﻧﯿﺎﻥ، ﮔﻔﺘﻤﺎﻥﻫﺎﯼ ﻫﻮﯾﺖ ﻣﻠﯽ ﺩﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥ، ﻫﻮﯾﺖ ﻣﻠﯽ ﺩﺭ ﺳﺎﻣﺎﻥ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﻭ ﺑﺎﻷﺧﺮه ﻨﻈﺎﻡ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﻭ مسألەی ﻫﻮﯾﺖ.

ﺩﮐﺘﺮ ﺯﻫﯿﺮﯼ ﺑﻪ ﺭﻏﻢ ﺗﻼﺵ ﻧﺴﺒﺘﺎً ﻣﻮﻓّﻖ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﺭﺍئەی ﺍﺛﺮﯼ ﻣﻮﺍﻓﻖ ﺑﺎ ﺁﯾﯿﻦ ﭘﮋﻭﻫﺶ، ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺗﺄﺛﯿﺮﺍﺕ ﭘﯿﺸﺪﺍﻭﺭﯼ ﻭ ﺍﻟﻘﺎﺋﺎﺕ ﻣﺤﯿﻂ ﭘﺮﻭﺭﺷﯽ ﺧﻮﯾﺶ ﺭﻫﺎﯾﯽ ﯾﺎﺑﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺩﺍﻭﺭﯼ ﺩﺭﺑﺎﺭەی ﺍﻫﻞ ﺳﻨﺖ، ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻭ ﺁﺭﺯﻭﯼ ﺧﻮﯾﺶ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺟﺎﯼ ﻭﺍﻗﻌﯿﺖ ﻣﯽ‌ﻧﺸﺎﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺑﺤﺚ ﻋﻠﺖ ﺍﻗﺒﺎﻝ ﺍﯾﺮﺍﻧﯿﺎﻥ ﺑﻪ ﺗﺸﯿّﻊ، ﺩﺭ ﻗﻀﺎﻭﺗﯽ ﻧﺎﺩﻗﯿﻖ ﻭ ﺣﯿﺮﺕ‌ﺯﺍ ﻭ ﺑﯽ‌ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻪ ﺑﻄﻼﻥ ﺩﺍﻭﺭیهاﯼ ﮐﻠّﯽ، ﺍﻫﻞ ﺳﻨﺖ ﺭﺍ ﭼﻨﯿﻦ ﻣﯽ‌ﻧﻤﺎﯾﺎﻧﺪ:

«ﺭﻭﺍﯾﺖ ﺗﺴﻨﻦ ﺍﺯ ﺍﺳﻼﻡ ﮐﻪ ﻃﺒﯿﻌﺖ ﻣﺘﺼﻠّﺐ ﻭ ﺗﻌﺒّﺪ ﺁﯾﯿﻨﯽ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ، ﺩﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺍﺯ ﺁﻏﺎﺯْ ﺭﻭﺍﯾﺖ ﺭﺳﻤﯽ ﻭ ﻣﺴﻠّﻂ ﺑﻮﺩ. ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺍﯾﺖْ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻗﺒﺾ ﻭ ﺣﺒﺲ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﻧﺴﺪﺍﺩ ﺍﻧﺪﯾﺸﻪ ﻭ ﺗﻌﺼّﺐ ﻣﯽﮐﺸﺎﻧﺪ. ﺣﺎﻝ ﺁﻥ ﮐﻪ ﺭﻭﺍﯾﺖ ﺗﺸﯿﻊ ﺍﺯ ﺍﺳﻼﻡ، ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺁﮔﺎﻫﯽ، ﺁﺯﺍﺩﮔﯽ، علم، ﻋﻘﻞ، ﺍﻧﺪﯾﺸﻪ ﻭ ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ ﻓﺮﺍ ﻣﯽﺧﻮﺍﻧﺪ ﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺳﺘﯿﺰ ﺑﺎ ﺗﺤﺠّﺮ، ﺗﻌﺼّﺐ ﻭ ﺑﯿﺪﺍﺩ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﻣﯽﺩﺍﻧﺴﺖ؛ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺭﻭ ﺗﺸﯿﻊ ﺑﻪ ﺩﻟﯿﻞ ﮔﻮﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﯽ ﻭ ﻋﻘﻼﻧﯽ ﺧﻮﺩ ﻣﺸﺨﺼﻪﻫﺎﯼ ﺍﺻﯿﻞ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺭﺳﻤﯿﺖ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻭ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺤﺘﻮﺍ ﻭ ﺟﻬﺖ ﺩﺍﺩ…» (ﺹ ۸۷) ﻭ ﺩﺭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺿﻤﻦ ﺭﺩّ ﺗﺤﻠﯿﻞ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻧﺰﺍﻉ ﺍﯾﺮﺍﻧﯿﺎﻥ ﺑﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﺰﺍﻉ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺑﺎ ﺍﺳﻼﻡ ﻣﯽﺩﺍﻧﻨﺪ، ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ: «ﻭﺍﮐﻨﺶﻫﺎﯼ ﺳﺘﯿﺰﻩﺟﻮﯾﺎﻧﻪ ی ﺍﯾﺮﺍﻧﯿﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎﯾﺪ ﺳﺘﯿﺰ ﻋﻠﯿﻪ ﺍﺳﻼﻡ ﺧﻼﻓﺖ ﺩﺍﻧﺴﺖ!» ﻣﻦ ﮐﻪ ﺩﺍﻧﺶﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ی ﺗﺎﺭﯾﺦ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ ﺗﻤﺪّﻥ ﺍﺳﻼﻣﯽ ﻫﺴﺘﻢ، ﺑﺎ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﺍﯾﻦ ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ ﺑﻪ ﻗﻮﻝ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯﯼ ﻫﻨﮓ ﮐﺮﺩﻡ ﻭ ﺍﺯ اینﮐﻪ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﭼﻮﻥ ﺍﯾﺸﺎﻥ، ﺗﺮﯾﺒﻮﻥﻫﺎ ﻭ ﻣﮑﺎﻧﺖﻫﺎﯼ ﻋﻠﻤﯽ ﻭ ﺍﺩﺍﺭﯼ ﻭ ﺍﺑﺰﺍﺭﻫﺎﯼ ﺗﺰﺭﯾﻖ ﻧﮕﺮﺵ ﺑﻪ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﯿﺎﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻣﺘﺄﺳّﻒ ﺷﺪﻡ! ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺪﮐﯽ ﺗﺄﻣﻞ ﮐﻨﯿﻢ ﺣﻖ ﺑﺎ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺳﻨﺎﯾﯽ، ﻋﻄﺎﺭ، ﻓﺮﺩﻭﺳﯽ، ﺣﺎﻓﻆ، ﻣﻮﻟﻮﯼ، ﺳﻌﺪﯼ ﻭ… ﮐﻪ ﺳﺒﺐ ﺑﻠﻨﺪﺁﻭﺍﺯﮔﯽ ﻧﺎﻡ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﻣﺠﺎﻣﻊ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ، ﺗﻮﻓﯿﻖ ﻫﻤﺸﺎﮔﺮﺩﯼ ﯾﺎ ﺷﺎﮔﺮﺩﯼ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﯾﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﭘﺎﯼ ﺩﺭﺱ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺯﺍﻧﻮﯼ ﺗﻠﻤّﺬ ﺯﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺪﺍﺩ ﺍﻧﺪﯾﺸﻪ ﻭ ﺗﻌﺼّﺐ ﭘﺎﻟﻮﺩﻩ ﻣﯽﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥ ﻧﯿﮑﻨﺎﻣﺎﻥ، ﺟﺎﯾﯽ ﻣﯽﯾﺎﻓﺘﻨﺪ!

ﺑﻪ ﺭﺍﺳﺘﯽ ﺟﻨﺎﺏ ﺯﻫﯿﺮﯼ، ﺍﮔﺮ ﭼﻨﺎﻥﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺨﻦ ﻓﺮﺟﺎﻣﯿﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﻮﺩ ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﯾﺪ، ﺳﻮﻣﯿﻦ ﺑﺤﺮﺍﻥ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﮐﻨﻮﻧﯽ ﻣﺎ «ﻣﻌﻀﻞ ﻫمزﯾﺴﺘﯽ ﻣﯿﺎﻥ ﺍﻗﻮﺍﻡ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺩﺭ ﻗﺎﻟﺐ ﯾﮏ ﺩﻭﻟﺖ ﺷﯿﻌﯽ ﺍﺳﺖ» (ﺹ ۲۶۶)، ﻫﯿﭻ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻧﭙﺮﺳﯿﺪﻩﺍﻧﺪ ﻧﻘﺶ ﻧﻮﯾﺴﻨﺪﮔﺎﻧﯽ ﭼﻮﻥ ﺣﻀﺮتعالی ﺩﺭ ﺍﯾﺠﺎﺩ ﺍﯾﻦ ﺑﺤﺮﺍﻥ ﭼﯿﺴﺖ؟! ﻭ ﮐﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺤﺎﻓﻞ ﻓﮑﺮﯼ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ، ﺑﺎ ﺍﻟﻘﺎﯼ ﺑﺪﺑﯿﻨﯽ ﻭ ﺗﺮﻭﺭ ﺷﺨﺼﯿﺖ ﺩﮔﺮﺑﺎﺷﺎﻥ ﻣﺬﻫﺒﯽ ﻭ ﻓﮑﺮﯼ، ﺁﺗﺶ ﺑﯿﺎﺭ ﻭ ﺑﻠﮑﻪ ﺁﺗﺶﺯﻧﻪی ﺍﯾﻦ ﻣﻌﺮﮐﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ؟! ﺷﻤﺎ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺩﺭﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﺩﻭﻟﺘﻤﺮﺩﺍﻥ ﻭ ﺣﺎﮐﻤﺎﻥ ﻣﺎ ﺗﻮﺻﯿﻪ ﮐﺮﺩﻩﺍﯾﺪ ﮐﻪ «ﺑﺮﺍﯼ ﺣﻞّ ﺍﯾﻦ ﺑﺤﺮﺍﻥﻫﺎ ﺿﺮﻭﺭﯼ ﺍﺳﺖ ﺗﻌﺮﯾﻔﯽ ﻓﺮﺍﮔﯿﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﻮﯾﺖ ﻣﻠﯽ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺷﻮﺩ…»، ﺁﯾﺎ ﺩﻗﺖ ﮐﺮﺩﻩﺍﯾﺪ ﮐﻪ ﻭﻗﺘﯽ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﻧﺼﺎﻑ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺎ ﺗﻔﺮﯾﻖ ﻭ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺟﻬﻞ ﻭ ﺗﻌﺼّﺐ ﺟﻤﻊ ﻣﯽﮐﻨﯽ، ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﺣﺎﺿﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﻫﻮﯾّﺘﺶ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﺎ ﺗﻘﺴﯿﻢ ﮐﻨﺪ؟! ﺭﺍﺳﺘﯽ ﭼﺮﺍ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺍﯾﻦ ﺗﻮﺻﯿﻪ، ﺑﻪ ﻓﺮﻫﻨﮓﺳﺎﺯﺍﻧﯽ ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺻﯿﻪ ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﯾﺪ ﮐﻪ ﻣﺴٶﻮﻟﯿﺖ ﺍﺧﻼﻗﯽ ﻭ ﻣﻠﯽ ﺧﻮﯾﺶ ﺭﺍ ﺩﺭﮎ ﻭ ﺍﺩﺍ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﺗﺮﻭﯾﺞ ﻭ ﺗﺤﺮﯾﮏ ﺗﻨﺎﻓﺮ، ﺳﺮﯼ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻭﺍﺩﯼ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪەی ﺍﻧﺼﺎﻑ ﻭ ﺣﺴﻦ ﻇﻦ ﺑﺰﻧﻨﺪ ﻭ ﺍﻧﺪﮐﯽ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺗﻮﺩەی ﻣﺘﺮﺍﮐﻢ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺁﺯﺍﺩﮔﯽ ﺭﺍ ﺧﺮﺝ ﺗﺤﻘﯿﻘﺎﺕ ﻭ ﺗﺒﻠﯿﻐﺎﺕ ﺧﻮﯾﺶ ﮐﻨﻨﺪ؟!

ﻣﺎ ﮐﻪ ﺩﺭ ﯾﺨﭽﺎﻝ ﺍﺳﻼﻡ ﺧﻼﻓﺖ، «ﺑﻪ ﻗﺒﺾ ﻭ ﺣﺒﺲ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﻧﺴﺪﺍﺩ ﺍﻧﺪﯾﺸﻪ ﻭ ﺗﻌﺼّﺐ» ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﮔﺸﺘﻪ ﺍﯾﻢ، ﺍﻣّﺎ ﺁﯾﺎ ﺍﯾﻦ ﺗﻮﻗﻊ ﺍﺯ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺯﯾﻮﺭ ﺁﺯﺍﺩﮔﯽ ﻭ ﺧﺮﺩﻣﻨﺪﯼ ﺁﺭﺍﺳﺘﻪﺍﻧﺪ ﻭ ﺩﺭﺱ ﺍﺩﺏ ﻭ ﻧﺮﻣﺨﻮﯾﯽ ﺑﻪ ﺷﯿﺦ ﺷﯿﺮﺍﺯ ﻭ ﻣﻮﻻﻧﺎﯼ ﺑﻠﺦ ﻣﯽﻫﻨﺪ، ﺗﻮﻗﻌﯽ ﻧﺎﺳﻨﺠﯿﺪﻩ ﻭ ﺑﯽﭘﺎﯾﻪ ﺍﺳﺖ؟


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دوازده + نوزده =

مطالب تازه